AlLm

H Κύπρος ήταν πάντα Ευρώπη

2011-08-21T15:43:00.004+03:00

Το βιβλίο "Η Κύπρος ήταν πάντα Ευρώπη", μια καλαίσθητη έκδοση που περιλαμβάνει έγκυρα άρθρα ειδικών πάνω στις διάφορες πτυχές της ιστορίας της Κύπρου,επεξηγεί με πειστικό τρόπο ότι το νησί αποτελούσε πάντοτε τμήμα της ευρωπαικής οικογένειας.
Από την αρχαιότητα, όταν στο νησι έφθασαν ο Μυκηναίκοι και οι Αρχαίοι 'Ελληνες, τον 13ο κα τον 11ο αιώνα π.Χ. αντίστοιχα και του έδωσαν τον Ελληνικό του χαρακτήρα,η Κύπρος παραμένει αναπόσπαστο μέρος του ευρωπαικού πολιτισμού, παρά τις διάφορες κατακτήσεις από μη Ευρωπαίους κατα τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας της.

Εκοίταζα μιαν βιβλιοθήκην τζαι έδωκα πας τούντο βιβλίο που που την εισαγωγήν του αντίγραψα το πάραπανω απόσπασμα (με δικές μου υπογραμμίσεις). Εχτός που την εισαγωγή εδκιάβασα τζαι τα περιεχόμενα που είναι:

-Σχετικά με το βιβλίο

-Κύπρος: Εισαγωγή στην Ιστορία και τον Πολιτισμό της από την Προϊστορία μέχρι το τέλος της Ελληνιστικής Περιόδου

-Ρωμαϊκή Κύπρος

-Η Κύπρος των Λουζινιανών και η Ευρώπη,1192-1489

-Κύπρος και Ιταλία: Ο Μεσαιωνικοί Χρόνοι
-Η Βρετανική Διακυβέρνηση

-Τέσσερα υπέροχα χρόνια στην Κύπρο.
Η Σουηδική Αποστολή για την Κύπρο 1927-1931
-Κύπρος και Ευρωπαϊκή Ένωση

Το βιβλίο εν το δκιάβασα τζαι συνεπώς εν είμαι σε θέση να κρίνω τα άρθρα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο τζαι τους ακαδημαικούς που τα εγράψαν.
Βασιζόμενη μόνο σε αυτά που ξέρω που το βιβλίον (τίτλος, εισαγωγή τζαι εντυπώσεις -κυρίως φωτογραφικές- που μετροφύλλισμα) θα ήθελα να προτείνω εναλλακτικό τίτλο τζ' εξώφυλλο που θαρρώ αρμόζουν καλλίττερα στην έκδοσην:

Η Κύπρος ήταν πάντα Αμπαλατοσύνη

(Όλε)

Φως στο Τούνελ

2011-04-28T12:28:00.000+03:00

Εχτές εξύπνησα τζαι εθυμούμουν κάτι συχισμένα πράματα που εν εμπορούσα να καταλάβω αν επρόκειτο για 2όνειρα ξεχωριστά‚ ή αν ήταν η ελλειπής ανάμνηση ενός ονείρου που επροκαλούσεν τούντο εφφε. Τζαι επειδή τες τελευταίες μέρες ούλλον έτσι επάθθαινα‚ εχτές επροβληματίστηκα τζαι έκαμα την εξής σημείωση-παράπονο στον νουν μου:

Παλιά τα όνειρα μου ήταν ιστορίες. Τωρά εν αποσπασματικά τόσο‚ που ενώ πιστέφκω πως εν έναν το όνειρο που θυμούμαι‚ πιάνει με να νομίζω πως θυμούμαι κομματούθκια που δκιο-τρια διαφορετικά όνειρα. Κλαψ.

Μετά οδηγήδηκα σε ψευτοαναλύσεις του γεγονότος της αποσπασματικότητας των πρόσφατων ονείρων μου με ψευτοσυμπέρασμαν ότι τα όνειρα μου φκένουν μου έτσι‚ διότι βρίσκομαι σε μιαν περίοδο που της λείπει η συνοχή στο παρόν (δηλ στο τι κάμνω τωρά) και στο μέλλον (δηλ το τι θέλω να κάμω μετά) και τα όνειρα μου καθρεφτίζουν την κατάστασην τούτην. Εν συντομία‚ εν ούλλα αποσυναρμολογημένα‚ διότι δεν έχω έναν στόχον να τους δία συγκεκριμένον προσανατολιζμόν‚ δεν έχω ούτε ρουτίνα να τους διά σταθερές‚ εν ένα κουλλουμακκατον η κατάστασις τζαι τα φτωχά τα όνειρα εν ηξέρουν πόθθεν ναρχίσουν‚ σιγά μεν ανταποκριθούν τωρά τζαι στες προσδοκίες μου για μεγάλα νόηματα...τα καημένα.

Τζαι μετά από αυτές τες σοβαρές αναλύσεις επεράσαν μερικές ώρες και εκατέληξα εψές στα σεντονάκια μου όπου έγινε Tο Θαύμα: είδα επιτελους ένα όνειρο θρίλλερ-σαπουνόπερα! Είσιεν τα ούλλα. Ενεκάτωννεν κόζμον από το μακρινό παρελθόν και το ποταπό παρόν‚ ξαφνικά εβρίσκουμαστεν που τον έναν τόπον στον άλλον‚ είχεν σασπένς‚ αγωνία‚ αγώνες για το πρέπον και για το σωστόν‚ ασυναρτησίες‚ παραλογές‚ ασυνεννοησίες‚ και βεβαίως μιαν πλοκήν (ή τουλάχιστον την αίσθησην αυτής) που την αρχήν ως τον τέλος. Ήταν από κάθε άποψην ένα αξιοπρεπές όνειρο.

Το υπέροχον μου όνειρον εδιακόπηκεν από ένα πρωινιάτικο τηλεφώνημα. Σιγά μεν το απαντούσα δηλ‚ έτω εσηκώστηκα τζιεκλεισα το να μεν πελλανισκει τα φκια μου. Αλλά το κακόν είχεν γίνει. Δεν εμπόρεσα να επιστρέψω στο όνειρο μου.

Πάντως‚ η πλοκή του μου έδωσε έμπνευση για το τι θέλω να κάμω στο μέλλον. Αλήθκεια‚ νο κκιτιν.

Χριστός Ανέστη Κυρίες και Κύριοι.

Οι άνθρωποι που

2011-02-17T19:28:00.005+02:00

δεν νοούνται να σε αφήνουν ν' αποφασίσεις εσύ αν και πόσο θα συμβιβάσεις την ελευθερία σου για το χατήρι τους, δεν θα σε (ανα)γνωρίσουν ποτέ*

*Όπου βλέπεις β' ενικό βάλε α' ενικό. Ο βήτας όμως δίνει άλλο πρεστίζ

Μπουλουκούθκια

2010-10-05T12:26:00.001+03:00

Εψές τζιαμέ που επερπατούσα την νύχτα -λίον μετά τα μεσάνυχτα- σ' έναν  όφκερον δρόμον θωρώ πασ' το πεζοδρόμιο ακουμπημένα πάστον τοίχο κάμποσα μπουλουκούθκια. Έμεινα τζαι θώρουν τα μ' ένα χαμόγελο παρ'όλο που ήταν λίον φοιτσιαστικά. 
Άδε ντάμπου κόφκει ο νους του αθρώπου!

Το Παναύριν του Κατακλυσμού

2010-05-27T12:13:00.000+03:00

Aγάπες Μου!@#$$%%^^(&^%

2010-05-21T16:46:00.001+03:00

Στουντην Μεσόγειο έχουμε ήλιον, θάλασσαν, πράσινο, ερείπια με σφραγίδα της ουνέσκο ΚΑΙ υπερβολικήν αγάπη για όλον τον κόζμον!

Πάω σήμερα για ακτινογραφίες...έρχεται η γιατρός φωνάζει τ' όνομα μου.
Χαιρετούρες σε πληθυντικό και απόσταση ευγενείας....
στα δύο λεπτά από κυρία τάδε που με παρακαλούσε να καθίσω και να βγάλω τα παπούτσια μου έγινα η "τα πόδια σε τούντην θέση αγάπη μου" , "αγάπη μου τώρα γύρνα στο πλάι που την δεξιάν μερκαν" κοκ.

Μετά πάω να πληρώσω. Πληθυντικός ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ και ΑΠΌΣΤΑΣΗΣ από μένα
"καλό αγάπη μου..." η ταμίας

Προσφάτως ήμουν η αγάπη ενός τροχονόμου :D

Επίσης ένας κύριος σε υπηρεσία φετ-εξ έβαλεν μου τς φωνές και με επέπληξε που του έκαμα παρατήρηση για την κάκιστη επαγγελματική συμπεριφορά και εξυπηρέτηση διότι δεν θα του πω εγώ η μιτσιά τζίνου που είναι 50+ χρονών άντρας για Tον Eπαγγελματιζμόν. Μετά είδεν το λάθος του τζαι έγινα η.... ΑΓΆΠΗ του...

ρε μεν με αγαπάτε...μόνον ανεχτείτε με τζαι δείξετε τζαι λίον επαγγελματιζμόν

[Ομολογουμένως τούντο πράμα με τα αγάπη μου, κούκλα μου, μάνα μου κλπ κάθε φοράν που μου συμβαίνει αναγκάζει με να προσπαθώ να συγκρατήσω τα γέλια μου διότι πάω τζιαμέ (σε γραφεία, ιατρεία, κλπ) τζαι περιμένω να με αντιμετωπίσουν με επαγγελματιζμόν...αλλά τελικά αγαπούν με πολλά....τζαι εν χαριτωμένο...που εν κρατούνται τα προσχήματα...αλλά δυστηχώς...τούτον απλώς θυμίζει μου πως εν κρατούνται ούτε τα προσχήματα...]

ούφφου ππιον , συγχωρέστε με ρε αγάπες - εν βρέθεται η ίσσια μου!

Όι μάνα μου!

2010-04-11T19:44:00.001+03:00

Θυμάμαι από το σημείο όπου ξυπνώ στο υπνοδωμάτιο μου και γυρίζω δεξιά και μου φαίνεται πως μπορώ να δω κίνηση μέσα από τις τρύπες στα τούβλα που δημιουργούν έναν τοίχο περίπου 3μέτρα ύψος+πλάτος και καμιά 20 μήκος. Κανονικά στη μέση (στα 10 μέτρα) θα έπρεπε να υπάρχει κανονικός τοίχος οπότε ξανακοιτάω για να δω αν η ισχύει η αίσθηση μου - ότι δηλαδή ο τοίχος ανάμεσα στα τούβλα είχε πέσει. Κοιτάζοντας βλέπω μια κυρία κάπου μεταξύ 50-60χρονών, που την ξέρω στην πραγματικότητα αλλά την έχω δει 3-4φορές στη ζωή μου, και η οποία ήταν ξαπλωμένη και κάπνιζε κοιτάζοντας με μέσα από τις τρύπες.

Μετά εντελώς άλλη σκηνή:

Σ' ένα σπίτι που υποτίθεται πως ήταν το πατρικό μου αλλά καμία σχέση δεν είχε με αυτό, βρισκόμασταν πολλά άτομα. Το σπίτι ήταν ουσιαστικά ένα πολύ μεγάλο στενόμακρο δωμάτιο, οι τοίχοι ήταν άσπροι και κακοφτιαγμένοι (ανεπίπεδοι) και η πόρτα ήταν από ένα αδιαφανο γυαλί σε κύβους (όπως το γυαλί σε κάτι ποτήρια που είχε η γιαγιά μου) και μέταλλο. Όπως καθόμαστε οι κάμποσοι και μιλάμε καταφθάνει ένα αμάξι από το οποίο βγαίνουν δεκάδες άτομα εισέρχονται στο σπίτι και χαιρετούν τον καθένα μας προσωπικά με χειραψία. Δεν θυμάμαι πλέον τα άτομα - όταν ξύπνησα όμως θυμόμουν αρκετούς. Μερικοί μου ήταν αντιπαθείς και αρνήθηκα να τους χαιρετήσω. Επίσης θυμάμαι πως εκεί ήταν και η κυρία με την οποία είχαμε προηγουμένως κοιταχτεί μέσα από τα τούβλα, αλλά δεν θυμάμαι αν ήταν από την αρχή, ή αν κατέβηκε από το αυτοκίνητο.

Έπειτα βρίσκομαι σ' ενα αμάξι και οδηγώ προς κάποιο χωριό όπου θα συναντηθώ με έναν φίλο. Οι δρόμοι είναι κυρίως χωμάτινοι και στριφτοί και εφόσον πηγαίνω στα ορεινά, στα αριστερά μου βλέπω ωραία θέα.Κάποια στιγμή καθώς οδηγώ ανηφορικά στο χωματόδρομο βλέπω σε καρέκλες να κάθονται διάφοροι άντρες, ανάμεσα τους κι ο μπαμπάς μου, σ' ένα σημείο που υπήρχε χωρος (πως πλαταίνει σε μερικά σημεία ο περιφερειακός δρόμος και μπορείς να σταθμεύσεις να δεις λίγο τη θέα ή τέλος πάντων να κάνεις ότι άλλο θες;) Μιλάω λίγο με τον μπαμπά και μετά μπαίνει στο αμάξι μου για να τον πάω στο σπίτι της γιαγιάς (της μάνας του) να κατέβω κι εγώ για λίγο να δω τους γέρους. Από το τοπίο με τους χωμάτινους δρόμους κλπ, βρισκόμαστε με το αμάξι έξω από το σπίτι στο χωρίο όπου παραδόξως έχουν τοποθετήσει κάτι κάγκελα στην μέση του δρόμου που είναι κατηφορικός. Λέω στον μπαμπά μα πως τους ήρθε να βάλουν τέτοια πράγματα στην μέση του δρόμου..και πατάω φρένο όμως το αυτοκίνητο γλιστράει αργά και περνάει η αριστερή του πλευρά μέσα από τα κάγκελα, αλλά μετά το αυτοκίνητο ξαναγλιστράει προς τα πίσω δίχως να έχει υποστεί καμιά φθορά - διαπέρασε τα κάγκελα ωσάν φάντασμα.

Ύστερα ξαναβρίσκομαι στον περιφερειακό ανηφορικό χωματόδρομο με τις στροφές και σ'ενα σημείο όπου και πάλι υπάρχει χώρος που θα μπορούσαν να σταθμέυσουν αυτοκίνητα σταματάω και δίχως να βγω από το αμάξι παίρνω τον φίλο μου τηλέφωνο για να του πω που είμαι και για να μου δώσει οδηγίες να φτάσω στο σημείο που βρίσκεται...στο μεταξύ παρατηρώ μπροστά μου ένα σύμπλεγμα από τεραστίων διαστάσεων γκρι προτομές - σαν καλυμμένες από ειδική ομίχλη που σκέπαζε μόνο εκείνες. Ανάμεσα τους ένα κανονικό ολόσωμο άγαλμα δίχως ομίχλη.

Απαντάει λοιπόν το τηλέφωνο ο φίλος και του λέω πως χρειάζομαι οδηγίες από δω και μπρος:

-που είσαι;

-εδώ στις προτομές..

-ποιες προτομές;

-είναι όλες γκρι - δεν μπορώ να καταλάβω ποιοι υποτίθεται πως είναι - εκτός από το άγαλμα του Τιτζιάνο στη μέση

(στο μεταξύ το άγαλμα δεν ήταν του Τιτζάνο αλλά του Τάνζτιο - του αγοριού από τον Θάνατο στη Βενετία...)

[τότε χτύπησε το ξύπνητήρι και ήταν από τις ελάχιστες φορές που δεν είχα ήδη ξυπνήσει].

Σημειωτική

2010-03-26T17:16:00.003+02:00

Συμπτωματικά, ο φετινός πασχαλινός στολισμός στο δημαρχείο Λεμεσού φέρνει περισσότερο σε Καρναβάλια παρά σε Πάσχα.
Επίσης συμπτωματικά, συνδυάστηκε με τον στολισμό για την 25ην Μαρτίου:

Τι θα έλεγε άραγε ο Ρολάν Μπάρτ αν ζούσε να το δει κι αυτό;

Δύο Χώροι

2010-01-29T18:29:00.003+02:00

Ένας για Άντρες

και ένας για Γυναίκες και Ανάπηρους

Δήμος Λευκάρων

2010-01-25T18:13:00.005+02:00

Εδιασκέυασα, για τα Χριστούγεννα, ένα δ[ύ]στιχο του Χριστιανόπουλου

2009-12-20T14:01:00.003+02:00

Να το πω;
Να το πω;

Θα το πω:

Χριστέ-μου γιατί έκοψες το άλφα από μπροστά;

για ένα γράμμα χάνεις την αχρηστοσύνη

Τελικά‚

2009-11-07T13:03:00.010+02:00

η Πολιτική Ανυπακοή μπορεί να υπήρξε οραματισμός ρομαντικών διανοούμενων‚ αλλά ως κοινωνική πραγματικότητα βιώθηκε‚ τρόπον τινά‚ ούχι από τους ρομαντικούς διανοούμενους‚ αλλά από ένα σωρό αχάπαρους‚ αγράμματους‚ τεμπέληδες Κύπριους που -κατά διασκεδαστικόν τρόπον- έζησαν την ίδια σχεδόν εποχή (καλά σχετικό αυτό) με τους ρομαντικούς διανοούμενους που…δεν το ήξεραν αλλά ονειρεύονταν να ζήσουν στην νήσο Κύπρo.

Εξηγούμαι:

Διασκέδασα* τα μέγιστα διαβάζοντας για το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί με την τεμπελιά των φτωχών Κυπρίων που αποτελούσαν το εργατικό δυναμικό μιας προ-βιομηχανικής κοινωνίας. Ήδη δυο μήνες μετά την άφιξη τους στο νησί οι Βρετανοί αξιωματούχοι παρατηρούσαν με σχετική απελπισία την οκνηρία των ντόπιων οι οποίοι‚ αν και φτωχοί‚ ένοιωθαν ικανοποιημένοι με τα λίγα που είχαν. Λέει ο επίτροπος Wauchope:

We have offered 6‚ 7 & 8 piastres per day for a month but until yesterday we were unsuccessful in getting anybody; at the same time the bazaar is always crowded with sturdy well-to-do looking men doing nothing. They won’t work unless they are forced.

Όπως σημειώνει ο Ρολάνδος Κατσιαούνης στο βιβλίο του Labour‚ Society and Politics in Cyprus During the Second Half of the Nineteenth Century‚ αυτό που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν οι Βρετανοί ήταν πως αυτός ο λαός είχε τον έλεγχο της εργασιακής του πορείας και πως η αδιαφορία των ανθρώπων αυτών απέναντι στην υλική επιβράβευση μπορούσε να εξηγηθεί μέσω της αίσθησης των φτωχών για το τι εστί άνεση‚ αλλά και για το μέγεθος των ανέσεων που επέτρεπε η κοινωνική θέση του καθέτως να διεκδικήσει.

‘Εγραφε ο επίτροπος της Κερύνιας το 1881:

…Although the demand of labour exceeds the supply‚ a great number of men‚ as soon as they have made sufficient money to provide for themselves with such food as is absolutely necessary and a few paras to spend on tobacco and coffee‚ refuse to work again until they have spent their last coin.

Το αποτέλεζμα αυτής της περιφρόνησης των φτωχών ήταν ένας αρκετά μεγάλος βαθμός ανεξαρτησίας των ιδίων αλλά και το παράδοξο του η κυβέρνηση‚ παρ’ όλο που πλήρωνε καλύτερα απ’ ότι η "ελευθερη αγορά" ‚ να "παρακαλεί" για εργάτες. Μέχρι που έφτασε στο να θεσπίσει νομοθεσία υποχρεωτικής εργασίας για δημόσια έργα…

Επιπλέον‚ όσοι δέχονταν να εργαστούν για την κυβέρνηση εγκατέλειπαν αυτές τις δουλειές με την άφιξη της περιόδου της συγκομιδής για να εργαστούν στα χωράφια.

Η παράδοξη αυτή στάση του κυπριακού λαού συνεχίστηκε και στην δεκαετία του 90 όπου υπήρχε μεγάλη ανάγκη για εργάτες‚ καθώς η αγορά προσέφερε όλο και περισσότερες ευκαιρίες εργασίας και οι άνθρωποι άρχιζαν να μορφώνονται και να αποκτούν εργασιακές φιλοδοξίες.

Ως γνήσια απόγονος των Κυπρίων που περιέγραψα‚ κατακυριεύομαι από οκνηρία και βαριέμαι να βρω τις αναφορές για τις Kύπριες που αρνούνταν να δουλέψουν σε σπίτια πλουσίων (ΧΑΧΑΧΑ)…γενικώς βαριέμαι να συνεχίσω με την αντίσταση των κυπρίων στη φορολογία‚ την απαξίωση της εκκλησίας‚ την συμπαράσταση στους ληστές και και και…και καλά κάνω διότι αν συνέχιζα θα αντέγραφα το βιβλίο**.

*ο νούρος του σσιυλλου εν ισιώννει (κλαυσίγελως)

**=το προαναφερθέν αξιόλογο βιβλίο του Κατσιαούνη από το οποίο δεν έχω κάνει σε καμία περίπτωση την πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.

Αγαπητέ ανύπαρκτε αναγνώστη,

2009-10-12T11:29:00.001+03:00

Το ξέρω πως δεν υπάρχεις,αλλά είπα να σε χαιρετήσω αφού όταν θα διαβάσεις ετούτο δω το μεγαλούργημα θα υπάρξεις.

Αναλογίσου λοιπόν, πως σύμφωνα με τον ως άνω αυταπόδεικτο συλλογισμό και οι καταχωρήσεις της αδράνειας δεκάδων ημερών, υπάρχουν. Απλώς θα καταχωρηθούν όταν θα υπάρξεις κι εσύ (μην παν και χαμένες..).
Όπως καταλαβαίνεις, ΑΥΤΌΣ ήταν ο λόγος της μέχρι τώρα απουσίας τους και κανένας άλλος.

Με τιμή (προσιτή),
AlLm

Ο άνθωπος κάθε φόρα

2009-09-03T20:14:00.005+03:00

* *

τι θλιβερό
εκείνο το "αφάνταστη"!

Προβληματικό Φανταστικό Μπαρ

2009-08-14T00:05:00.002+03:00

Επήα σε ένα μπαρ που ήταν Φανταστικό.
Επειδή όμως ήταν Φανταστικόν έχω κάποιες αμφιβολίες ως προς το αν τελικά επήα. Δηλαδή.....θέλω να πω....αφού ήταν Φανταστικόν... Μπορεί τζαι να το φαντάστηκα - σε έναν όνειρο για παράδειγμα ή σε μια κρίση πυρετού. Άλλωστε ήταν κλειστόν τζ' έμεινα π' όξω. Επήα δηλαδή αλλά εν τζ αι εμπήκα μέσα. Άρα εν τζαι μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει που την στιγμή που εν τζαι επήα τέλια. Πάντως αν υπάρχει, εν φιλικό προς στους αλλόφωνους, τζι' αν δεν υπάρχει: ουάου βλέπω όνειρα σε 2+ αλφάβητα τζαι βκάλλω τα τζαι φωτογραφίες οι οποίες καταφέρνουν να υπάρχουν τζαι στο ξύπνιο -εκτός αν τζιμούμαι ακόμα!-

Ενδεχομένως να ισχύει το ακόμα πιο ενδιαφέρον να υπάρχει, αλλά να μεν επήα - απλά να το εφαντάστηκα!

Εδώ που τα λέμε πρόκειται για ένα μυστήριο ανάξιο προσπάθειας για την διαλεύκανση του, διότι, έτσι τζ' αλλιώς, όπως ξέρει καλλίτερα ο καψερός ο Κεσερού, τόσον η έννοια όσον τζαι η κατάσταση λεγόμενη πραγματικότητα είναι προβλη ματική.

The Love Song of J. Alfred Prufrock (Culturally Adjusted)

2009-07-29T19:19:00.000+03:00

'Εχω την πεποίθηση πως αν ο Prufrock είχε ζήσει στην Κύπρο, το ποίημα του θα ήταν διαφορετικό τουλάχιστον σε ένα σημείο:

S'io credesse che mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa fiamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno vivo alcun, s'i'odo il vero,
Senza tema d'infamia ti rispondo.

Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherizedupon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question . . .
Oh, do not ask, "What is it?"
Let us go and make our visit.

In the room the women come and go
Talking of 'harnaki ofto'.

The yellow fog that rubs its back upon the window-panes,
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.

And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes;
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.

In the room the women come and go
Talking of 'harnaki ofto'.

And indeed there will be time
To wonder, "Do I dare?" and, "Do I dare?"
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair--
[They will say: "How his hair is growing thin!"]
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin--
[They will say: "But how his arms and legs are thin!"]
Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.

For I have known them all already, known them all:--
Have known the evenings, mornings, afternoons,
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?

And I have known the eyes already, known them all--
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways?
And how should I presume?

And I have known the arms already, known them all--
Arms that are braceleted and white and bare
[But in the lamplight, downed with light brown hair!]
Is it perfume from a dress
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
And should I then presume?
And how should I begin?
. . . . .
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows? . . .

I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.

. . . . .

And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully!
Smoothed by long fingers,
Asleep . . . tired . . . or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis?
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head [grown slightly bald]brought in upon a platter,
I am no prophet--and here's no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker,
And in short, I was afraid.

And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while,
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it toward some overwhelming question,
To say: "I am Lazarus,come from the dead
Come back to tell you all, I shall tell you all"--
If one, settling a pillow by her head,
Should say: "That is not what I meant at all.
That is not it, at all."

And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while,
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the
floor--
And this, and so much more?--
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen:
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
"That is not it at all,
That is not what I meant, at all."

. . . . .

No! I am not Prince Hamlet,nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse
At times, indeed, almost ridiculous--
Almost, at times, the Fool.

I grow old . . .I grow old . . .
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.

Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.

I do not think that they will sing to me.

I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.

We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown
Till human voices wake us, and we drown.

______________________________________

original

Tree Within

2009-07-06T08:32:00.001+03:00

sometimes I feel like a Cypress Tree living within a Flamboyant Tree
and
sometimes I feel like a Flamboyant Tree hiding in a Cypress Tree
and
yet there are times when I simply feel like an Idiot(ic Tree).

original photos by: * *

This Thriller is Over

2009-06-26T14:48:00.002+03:00

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

(*****)

The Times They Are a-Changin'

2009-06-24T22:16:00.002+03:00

Στο παρελθόν τραγουδούσα:

Πλέον τράγουδω:

Πάντως διαχρονικά τα καλοκαίρια ζεσταίνομαι

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

~

2009-06-13T18:54:00.002+03:00

Όταν ήμουν περίπου πέντε χρονών ο παππούς μου έδωσε ένα φυλακτό, το οποίο όπως ο ίδιος πίστευε, είχε μέσα τίμιο ξύλο. Μου είπε να το φυλάξω και να το δώσω στον αδερφό μου όταν αυτός θα έπρεπε να καταταγεί στο στρατό. Το φύλαξα με έντονο αίσθημα ευθύνης και το έδωσα στον αδερφό αρκετά χρόνια αργότερα όταν έκρινα πως ήρθε καιρός.

Όταν έπαιρνα το φυλακτό δεν αναρωτήθηκα για ποιο λόγο χρειαζόταν να κρατήσω και να δώσω εγώ το φυλακτό στον αδερφό μου κι όχι ο ίδιος ο παππούς.

Ο Μπουλγκάκοφ τόσα ήξερε τόσα έγραφε

2009-06-03T10:08:00.000+03:00

Αν όμως είχε κάνει τη σωστή έρευνα θα ήξερε πως ο Σατανάς δεν συχνάζει στην Μόσχα, αλλά στην Λευκωσία:

Είναι ματαιόδοξος αφού του αρέσει να τον αποκαλούν Φοίβο σαν τον Θεό Απόλλωνα:

και πέρα από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες έχει ευαισθησίες που εκδηλώνονται με την συμπαράσταση που δείχνει σε συγκεκριμένους
πρόσφυγες:

Dear Past Present,

2009-05-25T11:54:00.004+03:00

I wonder

Yours,
AlLm

Του Ιδιωτικού Δ

2009-05-18T12:09:00.009+03:00

σήμερα πληκτρολόγησα displacedmost.blogspot.com
κοίταξα πάνω αριστερά
και άρχισα να σιγοτραγουδώ:

How to find you?
Maybe by your singing
A weird trail of notes in the water
One white whale in all these oceans
One white whale
Slipping through the nets of silence
Under polar ice caps
miles down
You leave your echoes in the water
One white whale in all these oceans
One
White
Whale.

Α Β Γ

Μνήμη

2009-05-17T21:01:00.001+03:00

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν και πόσο θα διαφοροποιείτο η στάση η δική μου και άλλων απέναντι στην επιλογή ολικής διαγραφής μνήμης συγκεκριμένων ανθρώπων/καταστάσεων όπως γίνεται στο We Can Remember It For You Wholesale, ή με την απλούστερη μέθοδο των MIB, στην περίπτωση που η δυνατότητα αυτή έπαυε να είναι υποθετική.

Η Geroge Eliot, μια μέρα, είχε επιφοίτηση:

2009-05-13T00:01:00.001+03:00

Blessed is the man who, having nothing to say, abstains from giving wordy evidence of the fact

Καλημέρα

Μεταίχμιο

2009-04-07T12:28:00.004+03:00

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
[θ' αλλάξουμε ζωή;]

*

'Ανθρωποι και Σαλιγκάρια (Σε Φόρα Κατηφόρα)

2009-04-05T22:10:00.001+03:00

Ποιος, επήεν να δει το Μεσαιωνικόν Κάστρον τζαι έτσι όπως το εθαυμαζεν έδοξεν του να στολίσει τον χώρον με την συσκευασία του σνακ του;

Τζαι τζίνος ο καράολος ήντα ένστικτον έσσιει άμα προτιμά το τενεκκούιν του πολι-πιφφφ που τες ιστορικές τες ρότσες;

Θυμήθηκα

2009-04-04T20:03:00.000+03:00

ένα βιβλίο με τίτλο Η Κόρη του Οπτιμιστή (The Optimist's Daughter) στο οποίο ο οπτιμιστής,που έχει προβλήματα όρασης, πεθαίνει.

΄Εγκλημα και Τιμωρία

2009-03-22T22:18:00.002+02:00

Αδίκημα

Απονομή δικαιοσύνης

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

[Διαβάζω εφημερίδες μόνο στις διαδικτυακές τους εκδόσεις και κάποιες μέρες ούτε αυτό. Την Παρασκευή έμαθα τα νέα από μπλογκ πρώτα κι ύστερα μόνο έψαξα την είδηση στον τύπο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι που πέρα από τα μπλογκ, δεν είδα αντίδραση].

Yet Another Dream

2009-03-17T10:55:00.006+02:00

Δεν θυμάμαι ποια ήταν η διαμάχη αλλά το αίσθημα ήταν τύπου ισραηλίτες-παλαιστίνιοι... κάτι τέτοιο τελος πάντων...

Η πλοκή μου διαφεύγει εντελώς,όμως σε μια προσπάθεια -για να πετύχουμε τι; δεν έχω ιδέα- αποφασίσαμε κάποιοι να φορέσουμε μπούρκες.

Η δική μου ήταν μια γελοιότητα. Σε ποιότητα ήταν σαν υγρά μαντιλάκια απ' αυτά που παίρνουμε σε ταξίδια ή που σκουπίζουμε τους πισινούς των μωρών και είχε μια τάση να τυλίγεται, να τυλίγεται και να τυλίγεται ώστε δεν κατάφερνε να πέσει όπως έπρεπε: τυλιγόταν μπροστά και γινόταν σαν μαντήλι στα μαλλιά...σαν αρχαιοελληνική πλεξούδα ένα πράμα. Σε μια προσπάθεια να κάνω αυτό το πράγμα να μείνει στη θέση του, πήγα να βάλω μια ;γιρλάντα;, απ' αυτήν που φοράνε οι άραβες πάνω από την κελεμπία που τους προστατεύει από τον ήλιο. Παρ' όλ'αυτά το πράγμα συνέχιζε να τυλίγεται και έπρεπε να κρατώ τη γιρλάντα προσπαθώντας να την προσαρμόσω ώστε να μην εκσφενδονιστεί από το ύφασμα που τυλιγόταν και τυλιγόταν...

Κάποια στιγμή μες το όνειρο απέκτησα συνείδηση (ή την είχα από πριν; δεν ξέρω) και σκέφτηκα...χαχα, έτσι όπως καταλήγει το πράγμα είμαι σαν αιγύπτιος με κελεμπία παρά σαν γυναίκα με μπούργκα...

ύστερα ξύπνησα

‘Lemon tree very pretty and the lemon flower is sweet, but the fruit of the poor lemon is impossible to eat’
^^^^^^^
κόλλησε

Το Γουρούνι της Ε

2009-02-28T18:49:00.001+02:00

Ε΄ιναι ρόζ και καφέ
Ε΄ιναι παχύ.

Διδακτική Ανάρτησις

2009-02-14T10:41:00.003+02:00

Δίδαγμαν: ο κινηματογραφιστής που δεν έχει μυαλό,
έχει στραβό κεφάλι
[κατά το: από'ν εσιει νουν έσιει πόδκια]

+/- ~> InconsequentiaL

2009-02-02T01:05:00.003+02:00

πως να διαπράξεις μια γενοκτονία:

2009-01-13T09:59:00.000+02:00

0. γίνε επικίνδυνος και θρασύς (γενικώς).

1. ταπείνωσε και μάντρωσε έναν λαό σ' ενα υπαίθριο κλουβί.
2. περίμενε να πεινάσει. πολύ.
3. βομβάρδισε ανηλεώς εντός του κλουβιού.
4. live with yourself.

† μπράβο: mission accomplished, μπορείς να πας να πεις καμιά προσευχή για την ευημερία των παιδιών σου τώρα.

(σύντομα και σε παιχνίδι psp)

Ελλάς: Συνειρμοί

2008-12-17T21:20:00.006+02:00

του αισιόδοξου:
The future's in the air
I can feel it everywhere
Blowing with the wind of change

μου:
The jury's sleepless
We found your weakness
And it's right outside your door
Now testify

του απαισιόδοξου:
Like a true nature's child
We were born, born to be wild
We can climb so high

Αν μη τι Αλλο, Λύθηκε το Θέμα με τα Σκουπίδια (Προσωρινά)

2008-12-07T19:28:00.002+02:00

Μέχρι πριν 3-4 χρόνια η σκέψη να ζήσω στην Ελλάδα ήταν ευχάριστη.
Δεχόμουν τέτοιες ερωτήσεις και απαντούσα πως, δεν ξέρω αν θα με ενδιέφερε για μόνιμη κατοίκιση, αλλά σίγουρα οι Αθήνα και Θεσσαλονίκη (στη Θεσσαλονίκη έχω ήδη ζήσει) με ελκύουν ώστε να ζήσω εκεί ευχαρίστως για ένα διάστημα, αν προκύψει κίνητρο. Δίχως ιδιαίτερο κίνητρο, θα έλεγα πως πάλι μου άρεσαν, παρ' όλ' αυτά υπήρχαν άλλες πόλεις στην Ευρώπη(=ζώνη στην οποία μπορώ να κινούμαι με ευκολία) που έβρισκα περισσότερο ελκυστικές.

Η κατάσταση στην Ελλάδα - είναι πλέον θλιβερή. Για μένα το αρχικό σοκ ήρθε με τις απεριόριστες καταλήψεις και απεργίες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. μια χώρα στην οποία είναι πρακτικά αδύνατον να ολοκληρώσει κάποιος τη σπουδή του στον προκαθορισμένο χρόνο, επειδή δεν εμφανίζονται οι καθηγητές*, ή δεν του επιτρέπεται η είσοδος στο κτήριο από καταληψίες που στην πλειοψηφία τους ανάθεμα κι αν έχουν κάποιο αίτημα να προβάλουν με τις καταλήψεις αυτές, που οι φοιτητές περνούν από τον ένα χρόνο στον άλλον, έχοντας κάνει μαθήματα για 1; 2; μήνες, κι ύστερα παίρνουν πτυχίο, υπερβαίνει οποιουδήποτε χαρακτηρισμού.
*ή επειδή όταν εμφανίζονται συμπεριφέρονται σαν ντίβες

Κι ύστερα έχουμε τους χιουμορίστες γιατρούς - που καταφέρνουν να συνδυάζουν τα χόμπι τους (ψηφιακή φωτογραφία/ταινίες μικρού μήκους κλπ) με τα χειρουργεία.

Το καλοκαίρι του 2007 ήρθα για ένα σύντομο ταξίδι στην Αθήνα. Έτυχε να έρθω την ημέρα που ξεκίνησαν οι πυρκαγιές. Ο αέρας ήταν γεμάτος στάχτη στο κέντρο της πόλης. Θυμάμαι που φτάνοντας στο ξενοδοχείο, κι αλλάζοντας ρούχα, παρατήρησα πως ακόμα και μέσα στα εσώρουχα μου υπήρχε στάχτη! Οι πυρκαγιές είπα; Με συγχωρείτε-πληκτρολογικό ολίσθημα- οι εμπρησμοί ήθελα να πω.

'Ηρθα και το περασμένο καλοκαίρι στην Αθήνα. Αυτή τη φορά είχα περισσότερο χρόνο. Επισκέφτηκα κάμποσα μουσεία, πήγα θέατρο, έπινα καφέ με θέα την ακρόπολη, πήγα εκδρομές στα περίχωρα των αθηνών και σε κοντινό νησί. Όμορφη η Ελλάδα ξανά-σκέφτηκα. Ότι και να πεις, οι ομορφιές της είναι....ομορφιές. κι η Αθήνα ως πόλη προσφέρει άπειρες επιλογές.
Κι όμως, η πιο έντονη μου ανάμνηση, είναι τα σκουπίδια. Δεν έχω ξαναδεί τόσο σκουπίδι σε πόλη. Για την ακρίβεια παρόμοιες συνθήκες σε αυτό το θέμα έχω δει μόνο σε ορεινά χωριά φτωχών χωρών όπως αυτές της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Πως είναι δυνατόν, σε δρόμο τόσο κεντρικό και τουριστικό όπως η Ερμού να βλέπεις τόσο σκουπίδι! Θυμάμαι σ' ένα σημείο έκλεινε ο δρόμος λόγω των σκουπιδιών...αυτό το πράμα θέλει μέρες, ίσως βδομάδες για να γίνει...

και σήμερα, διαβάζοντας ειδήσεις, συνειδητοποιώ πως το θέμα με τα σκουπίδια λύθηκε. Η αστυνομία και οι πολίτες συνεργάστηκαν άψογα και τα έκαψαν όλα. Δεν υπάρχουν πλέον λοιπόν σκουπίδια στην Ερμού. Δεν υπάρχουν βέβαια ούτε οι επιχειρήσεις καμπόσων ανθρώπων, α και είχαμε και ένα θάνατο...ήταν μικρός θάνατος όμως, ήταν μικρός (15χρονών) ο νεκρός. Τι να κάνουμε; Παράπλευρες απώλειες. Πάντως δεν έχουμε πλέον βουνά από σκουπίδια στην Ερμού. Έχουμε κάτι κούκλες από μαγαζιά που δεν κάηκαν ολοσχερώς, αλλά αυτές δεν καταλαμβάνουν και τόσο χώρο, να:

πηγή

Μετά από αυτήν την επιτυχία μένει μόνο να λύθεί το άλλο μείζων θέμα αυτού του τόπου: Να κατατροπώσουμε τους παλιοσκοπιανούς που θέλουν κι αυτοί να δηλώνουν Μακεδόνες. Αν είναι δυνατόν. Η ένδοξη ονομασία Μακεδονία, πρέπει να ανήκει μόνο στους υπηκόους του Ενδοξου Ελληνικού Κράτους. Ίσως βέβαια για αυτό το διεθνές παιχνίδι πολιτικής, να χρειάζονται ικανότεροι επαγγελματίες. Μήπως, λέω μήπως, να παραδοθεί η διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής του κράτους στους συμβούλους της μονής Βατοπεδίου; Κι ύστερα που ξέρεις, παλι με χρόνια με καιρούς, ίσως η Ισταμπούλ πάλι Κωσταντινούπολη να' ναι.

Θυμίζει

2008-12-02T11:53:00.000+02:00

τον κακιαζμένο θείο του Σίμπα(out of focus).

εν τούτοις, πρόκειται για ένα φιόγκο κι ένα μπουφάν(out of focus).

Μου είπαν πως αυτό που είπα είναι σούπερ

2008-11-23T23:16:00.005+02:00

και είπα να το αναρτήσω να το δείτε και σεις (το σούπερ - τόσο καλός άνθρωπος είμαι!) :D

και άμα διαφωνείτε και νομίζετε πως είπα πατάτα μεγάλη ή μικρή να μου το πείτε με το μαλακό :D

εγιώ: μου είπες στο τηλ, ότι τα δράματα του παρελθόντος είναι η κωμωδία του τώρα. εγώ λέω τα δράματα του παρελθόντος είναι η κωμωδία του τώρα όταν δεν είναι δράματα

o άλλος: Σου είπα -και δεν είναι δική μου ατάκα- ότι κωμωδία=δράμα+χρόνος. Ε ναι, οταν το δραμα συνεχίζεται στο χρόνο δεν γίνεται κωμωδία αλλα τραγωδία.

εγιώ: το δράμα, κι όταν γίνει ανάμνηση, αν όντως ήταν δράμα, δεν γίνεται κωμωδία. διζ ιζ μάι πόιντ. απ' την άλλη σκεφτομαι κι ότι ίσως το δράμα, όταν είναι όντως δράμα, δεν γίνεται ανάμνηση.

ο άλλος: αυτό που έιπες είναι ατάκα μεγάλη

εγίω (εκ των υστέρων): μ' αρέσει να κάνουμε παρέα - έχεις κριτήριο :D

το ξανασκέφτηκα, δεν χρειάζεται να το μαλακώσετε το πράγμα - ρίχτε όσες ντομάτες θέλετε. η οθόνη μου είναι virtual-attack-proof.

πεθύμησα την κατηγορία "εν κατακλείδι απορίες" και κάτι θα κάνω γι αυτό. καλά θα κάνω άραγε;

Not a Cultural Shock, Just a Shock

2008-11-21T12:36:00.008+02:00

Η καθηγήτρια των γερμανικών μου, αποφάσισε εν όψει των χριστουγέννων να μου μάθει πως να τυλίγω χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού. όταν μου το ανακοίνωσε με χαρά και υπερηφάνεια κρατήθηκα και δεν την ενημέρωσα πως το να μάθω να τυλίγω χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού μου φαντάζει λιγότερο ενδιαφέρον κι από να μάθω πως αδειάζουν μιαν αποχέτευση.
τα τυλίξαμε τα χαρτομάντιλα. καλώς, ευχαριστώ της λέω, θα το δείξω στη μάνα μου, ίσως θέλει να το κάνει σε καμιά μάζωξη που θα οργανώσει.

-α, όχι εσύ να τα κάνεις
-εγώ δεν έχω χρόνο γι αυτά, η μάνα μου που της αρέσουν κάτι τέτοια ίσως να ενδιαφέρεται (=ευφημισμός για το χέστηκα για τα σταυροειδή χαρτομάντιλα που εκπορεύεται από ευγενική πρόθεση).

οπότε και μου αφηγείται πως πρόσφατως είχε βρεθεί στο σούπερμάρκετ και βοήθησε μια κυρία που ήταν έτοιμη να τα φτύσει (όπως έλεγε η ίδια η κυρία) και είχε πολλές δουλειές και να ταΐσει τόσο κόσμο και γιατί να ταΐσει τόσον κόσμο; ας ταΐσει λιγότερους, της είπε η Γερμανίδα και τέλος παντων καταλήξαμε σε μια συζήτηση που ήταν μια κριτική από μέρους της για τον τρόπο ζωής σε αυτή τη χώρα που επέλεξε να ζήσει και μια επί μέρους συμφωνία και επί μέρους διαφωνία από μέρους μου, όπως επίσης και μια έκπληξη μπροστά στην άρνηση της να αποδεχτεί έστω ως ενδεχόμενο, το να μην είναι μερικά πράγματα καταναγκαστικές αγγαρείες για κάποιους, αλλά πηγή ικανοποίησης και δημιουργική απασχόληση.

επιθυμώντας να τελειώνουμε με το θέμα έκανα το σχόλιο
-συνεπώς αντιλαμβάνομαι πως για σένα κάποια πράγματα ήταν πολιτιστικό σοκ
οπότε και απάντησε με κατάφαση υπερθετικού ύφους και συνέχισε ώστε να μου πει ότι
-έτσι κι εσύ δεν πρέπει να τρέχεις όλη μέρα πρέπει να βρεις τον χρόνο για να τυλίξεις χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού. μια ώρα ελεύθερο χρόνο δεν έχεις;

βραδύνους γαρ, μόνο τότε συνειδητοποίησα πως όλη αυτή η ξεκάρφωτη συζήτηση έγινε επειδή το θεώρησε απαράδεκτο να μην μπορώ να βρω το χρόνο για να τυλίγω χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού.
οπότε και της εξήγησα πως μια ώρα ελεύθερο χρόνο και παραπάνω τον έχω αλλά καλή μου κυρία
-είναι θέμα προτεραιοτήτων - βλέπεις αυτή την ώρα προτιμώ να διαβάσω ή να πάω μια βόλτα στη θάλασσα.
-α μάλιστα, δηλαδή έχεις χρόνο για να διαβάσεις ένα βιβλίο;
-ναι, για να διαβάσω ένα βιβλίο έχω χρόνο, για να τυλίγω χαρτομάντιλα όχι.
-εντάξει τότε, νόμισα πως ήσουν σαν τους άλλους.
κι ύστερα μου είπε την πρωτότυπη ιδέα να κόψω χαρτί σε σχήμα αστεριού και να φτιάξω σουβέρ ή στολίδια
-είναι πολύ όμορφο και ευκολο το κάνουμε πολύ εμείς στη Γερμανία (ντοιγκ: δηλαδή είχε την εντύπωση πως οι χειροτεχνίες, αθλίας αισθητικής ή μη, είναι πατέντα της γερμανικής κουλτούρας;)
-πράγματι εύκολο κι ευχάριστο, μπις ντονερσταγκ τσους.

κι έφυγα με πλατύ χαμόγελο που λίγα βήματα αργότερα μετουσιώθηκε σε γέλιο.
μου είχε φτιάξει τη μέρα αυτός ο ηλίθιος διάλογος που συνέβηκε, αξίζει να σημειωθεί, στον πληθυντικό ευγενείας.

For the record:

Δεν έχω χρόνο για

Έχω χρόνο για

Μαυρος Κύκλος

2008-11-10T20:51:00.001+02:00

Ήταν ένας μαυρος τύπος που σκεφτόταν πως εζούσε μέσα σ' έναν κύκλο.

άμα βαριέμαι, μου περνάει.
κι ύστερα που μου περνάει, ξαναβαριέμαι.
κι άμα λυπάμαι μετά χαίρομαι.
κι ύστερα ξανά λυπάμαι και ξαναχαίρομαι.
κι άμα ερωτευομαι μετά απομυθοποιώ.
κι ύστερα ξαναερωτευομαι.
κι άμα...κι άμα...κι άμα...

ήταν όπως βλέπεις καταφαυλος ο μαύρος κύκλος του:

Mapplethorpe, Thomas

+συγκεκαλυμμένο πολιτικό σχόλιο,αμέ!

Μια σκέψη

2008-11-03T22:40:00.001+02:00

που κοινοποιήθηκε και που αντιμετωπίστηκε με διαφορετικό ενθουσιαζμό από πομπό και δέκτη:

-Ewan
-Ναι;
-Αγάπη μου :)
-:)
-ξέρεις τι σκέφτηκα;
-πες μου
-αν ήσουν άραβας, θα μπορούσα να σε λέω αράπη μου και να εννοώ αγάπη μου
-(00)
...~

Του Ιδιωτικού(;) Γ

2008-10-31T09:59:00.003+02:00

Στην αρχή ενός πρόσφατου αεροστατικού κειμένου υπάρχει ένας αποσπασματικός T.S.Eliot. Εξ αιτίας αυτού θυμήθηκα μια, που είναι, θαρρώ, λιγότερο του ιδιωτικού απ' ότι οι προηγούμενες:

 Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
T.S.Eliot

Who controls the past now controls the future
Who controls the present now controls the past
Who controls the past now controls the future
Who controls the present now?
Rage Against the Machine

Tradition and the Individual Talent
...and the historical sense involves a perception, not only of the pastness of the past, but of its presence; the historical sense compels a man to write not merely with his own generation in his bones, but with a feeling that the whole of the literature of Europe from Homer and within it the whole of the literature of his own country has a simultaneous existence and composes a simultaneous order. This historical sense, which is a sense of the timeless as well as of the temporal and of the timeless and of the temporal together, is what makes a writer traditional. And it is at the same time what makes a writer most acutely conscious of his place in time, of his contemporaneity.
No poet, no artist of any art, has his complete meaning alone

...And he is not likely to know what is to be done unless he lives in what is not merely the present, but the present moment of the past, unless he is conscious, not of what is dead, but of what is already living.

[Του ιδιωτικού Α]
[Του ιδιωτικού Β]

2/2

2008-10-27T13:08:00.001+02:00

Εντούτοις, η οικειότητα δεν είναι σε εξέλιξη γεγονός. Είναι ένα σημείο μέσα στον χρόνο. Ένα σημείο στίξης για την ακρίβεια: για κάποιους !, για άλλους ,, είναι και κείνοι που τη βιώνουν ως ·, ή ., ενώ για τους βιτσιόζους λειτουργεί ως :. Σε κάθε περίπτωση, ολοκληρώνει την πράξη που την λένε προσέγγιση και εισάγει την πράξη γνωστή ως απόσταση(ιοποίηση).

Υπάρχουν και οι αγνωστικισταί. Γι' αυτούς δεν είναι παρά ένα ένα αιώνιο ;
Για κάποιους βέβαια θα παραμένει πάντα ευφημισμός: "οικειότητα".

(1/2)

είναι η σημερινή, μια από τις συγκινητικές εκείνες ημέρες που διαφωνώ ακόμα και με τον εαυτό μου...

Ήταν Ωραίο

2008-10-20T00:12:00.003+03:00

Ήταν λέει ένα καρναβαλιστικο πάρτι. ήταν όλοι οι άνθρωποι μου εκεί. αυτοί που ζουν εντός και εκτός συνόρων. ο χώρος υποτίθεται πως ήταν το σπίτι των γονιών μου, αλλά έμοιαζε με το σπίτι που μένω εγώ.

Στο όνειρο συναναστρεφόμουν κυρίως με δύο άτομα:
α) Έναν φίλο που ήρθε από το εξωτερικό και ψαχναμε τελευταία στιγμή να του βρούμε στολή, διότι οι άλλοι διασκέδαζαν ήδη στο διπλανό δωμάτιο. Δύο ενδιαφέροντα παρουσιάζει η περίπτωση αυτή. 1. ενώ είχα την αίσθηση ότι ήταν συγκεκριμένος φίλος, η εμφάνιση ήταν αυτή ενός γνωστού. 2. ενώ οι δυο μας αγωνιστήκαμε αρκετά να τον κάνουμε αξιοπρεπές καρναβαλόμουτρο, ύστερα έβαλε από πάνω τα ρούχα του και πήγε και κάθισε φορώντας τα κανονικά του ρούχα του και την στολή του από κάτω απο αυτά [τώρα που το σκέφτομαι πολύ κονσέπτιουαλ περίπτωση αυτός - είμαι ένας, που φαίνομαι άλλος και είμαι ντυμένος κι εγώ μασκε, αλλά δεν το βλέπετε διότι το κρύβω! (έλεγε ότι θα τα βγάλει τα κανονικά μετά, αλλά μετά ξύπνησα)]

β) Το άλλο άτομο ήταν η Μ. Στη Μ επίσης βρήκα διάφορα πράγματα για να συμπληρώσει τη στολή της. Μόλις ξύπνησα τα θυμόμουν, τώρα ξέχασα. Πάντως μιλούσαμε πολύ και γελούσαμε όλη την ώρα με ένα συγκρατημένο άγχος να τελειώνουμε να πάμε δίπλα. Η Μ. ήταν πολύ θετική παρουσία στο όνειρο και ήμασταν κι οι δυο πολύχρωμες (ενώ ο κονσέπσιουαλ τύπος κινούνταν σε αποχρώσεις γκρι, μαυρο, λαδί...). Επίσης, η Μ μου είχε αλείψει μέλι στο αριστερό χέρι. Για κάποιο λόγο που δεν κατανοώ στο ξύπνιο, θεωρήσαμε ότι ήταν το final touch στο δικό μου κοστούμι. Αυτό το θέμα με το μέλι το βίωσα έντονα. Αφού τις τελευταίες στιγμές του ύπνου που ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, είχα συναίσθηση ότι έβλεπα όνειρο, ότι ήμουν στο κρεβάτι μου, άκουγα ήχους από τον δρόμο. Ε λοιπόν, έκανε ψύχρα και ήθελα να περάσω το χέρι μου κάτω από το σεντόνι και δεν το έκανα επειδή είχε μέλι πάνω και θα κολλούσε (!). ένιγουέι, ξύπνησα όταν είχαμε επιτέλους τελειώσει η Μ κι εγώ και πήγαμε το δωμάτιο με τους πολλούς. Ελάχιστα πρόσωπα έβλεπα, οι περισσότεροι ήταν σκιές, όμως ήταν όλοι μου οι άνθρωποι. Ξύπνησα με μια χαρά! ουουουου: BLISS! Στο αποχωρητήριο και ενώ αναπολούσα το υπέροχο αυτό όνειρο, έκανα την εκπληκτική σκέψη:

"τι ωραία, ήταν λες και πρόκειται να πεθάνω και βρέθηκα, έστω νοερά, με όλους τους ανθρώπους μου"

η τρομερή αυτή σκέψη ξεφούσκωσε σε κλάσματα του δευτερολέπτου την φούσκα της ευτυχίας μου, παράλληλα με το ξεφούσκωμα της άλλης μου φούσκας. και δεν έφτανε αυτό, αμέσως έφερα στον νου το Bye Bye Love ως soundtrack και την αποχαιρετιστήρια παράσταση του Joe Gideon ως video projection (τι ξεφούσκωσε, ποδοπατήθηκε). Πάντως, μόλις έφυγα απο κει και καθ οδόν για το κρεβάτι μου, όπου και θα έβλεπα το επόμενο αριστουργηματικό όνειρό μου, επανήλθε αυτό το bliss που ένιωθα μόλις ξύπνησα. Tο συμπέρασμα, δηλαδή, είναι ότι στο αποχωρητήριο δεν πρέπει να σκέφτομαι, διότι δεν μου βγαίνει σε καλό.

Εν κατακλείδι: με δεδομένο, ότι συχνά τα όνειρα μου σχετίζονται εμφανώς με την μέρα που πέρασε πριν πάω για ύπνο, αποδίδω την επιτυχία μου αυτή σε δύο γεγονότα:
1. εχτές θυμήθηκα ένα αστείο περιστατικό από τις περσινές απόκριες
2. τριγυρίζει αυτές τις μέρες στο μυαλό μου το The Presentation of Self in Everyday Life

Η Ελεύθερη Πολιορκημένη

2008-10-16T09:44:00.000+03:00

Μικρή Αγγελία

2008-10-13T11:29:00.000+03:00

Ζητείται: άνθρωπας, ή και υπεράνθρωπας - δεν θα κολλήσουμε σ' αυτό, ο οποίος θα μεριμνήσει ώστε να αποκτήσουν πάραυτα, όσοι με αφορούν, καλή γνώση της γλώσσας μου, της διαλέκτου μου και πρωτίστως της ιδιόλεκτου μου. Να μεριμνήσει επίσης για το αντίστροφο.

Αμοιβή: με δεδομένη την ανεκτίμητη αξία αυτής της δουλειάς, δεν προσφέρεται χρηματική αμοιβή. προσφέρεται όμως κόκα(κόλα) παγωμένη.

Επικοινωνία: παρακαλώ επικοινωνήστε με τηλεπάθεια.

Η πολυγλωσσία της Kate Bush

2008-10-08T00:01:00.002+03:00

δεν είναι τίποτα το εντυπωσιακό. πολλοί είναι οι πολύγλωσσοι άνθρωποι στις μέρες μας.
Η ικανότητα της όμως να μεταπηδά από τον ένα γλωσσικό κώδικα στον άλλο, είναι συγκλονιστική:

All yours(.uk), ба́бушка ба́бушкаба́бушка(.ru), γιαγια(.gr)!

(και σε μία μόνο πρόταση!)

παραδοχή: ήθελα αφορμή για να κοτσάρω ένα αγαπημένο βίντεο-κλιπ και να που βρήκα αφορμή να quotάρω συνειρμικά τον Mark Twain: "Νame the greatest of all inventors: accidents!"

1/2

2008-10-03T01:35:00.002+03:00

Κουράστηκα από τη διαδικασία με τους ανθρώπους που εισέρχονται στη ζωή μου.
Δεν, δεν, δεν θέλω να μου πεις τι βιβλία διαβάζεις, δεν θέλω να σου πω αν μου άρεσε η τελευταία παράσταση που είδα και γιατί, δεν θέλω να μιλήσουμε για τις τέχνες, δεν θέλω να μου πεις που έζησες, δεν θέλω να σου πω τι σπούδασα, δεν θέλω να μου πεις που εργάζεσαι και τι σου αρέσει σε αυτό, δεν θέλω να σου μιλήσω για τα ταξίδια μου, ούτε για εξτριμ σπορτζ ούτε για το φλάιιγκ σπαγκέτι μάνστερ ούτε για δράματα, ούτε και για χρώματα κι αρώματα.

Θέλω να μην καταπιαστούμε με λεξεις και να πάμε να περπατήσουμε, στη θάλασσα αν μπορούμε, και μετά να κάτσουμε, κι ο καθένας ότι θέλει ας κάνει. Ας ακουμπάς στην πλάτη μου για να κάθεσαι άνετα,ή ας σε κάνω μαξιλάρι. Ας παρατηρήσω λεπτομέρειες στο δέρμα σου. Κι αν μας είναι ευχάριστη αυτή η ανοίκεια εγγύτητα, μετά θα θέλω, πιστεύω, ν' ακούσω για το αγαπημένο σου ταξίδι και να χορευουμε.
προς το παρόν όμως με κουράζεις.

H Xαρά Της Κυριακής

2008-09-28T09:33:00.006+03:00

Στις 6 ξυπνάς δίχως να ξέρεις γιατί - έτσι έτυχε.
Στις 7 και αφού έχεις διαβάσει κάτι υπνωτικό και άρχισες να νυστάζεις αρχίζουν να κτυπούν οι χαρμόσυνες καμπάνες.
Οι χαρμόσυνες καμπάνες σιωπούν σχετικά νωρίς και η χαρμόσυνη μελωδία τους αντικαθιστάται από την μιαν άλλην ιερή μελωδία της ευτυχίας.
Μέχρι τις 8:30 έχουν πιάσει δουλειά κάτι εργάτες σε κοντινό κτήριο (μα γιατί δεν αργούν;) οπότε το σύστημα γίνεται ντόλμπι σαράουντ.

κι όλ' αυτά τα extras στην τιμή ενός και μόνο ενοικίου. αν πάλι είσαι άστεγος, εντελώς δωρεάν, στην άνεση ενός γραφικού παγκακίου.

~τελικά το μικρό σπίτι στο λιβάδι δεν είναι μια απλή σαπουνόπερα - είναι φιλοσοφία.

Ένα μπλοκ για τον Ρεμόν Κενώ θα ήταν αλλιώς, μα τούτο είναι για τον Ρεμόν Κενό και είναι έτσι:

2008-09-20T12:40:00.012+03:00

|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Μην με παρεξηγείς

2008-09-17T13:55:00.001+03:00

-Πως σταματάς τη βροχή;
-Δεν ξέρω πως να σου το εξηγήσω
-Καταλαβαίνω το πως μου το εξηγείς, αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω -κι εγώ σταματώ τη βροχή αλά με την προσευχή - με την βοήθεια του Θεού..δεν ξερω πως...δεν ξέρω πως ο Θεός με καταλαβαίνει και με ακούει...μην με παρεξηγείς αλλά εξήγησε μου πως κάνεις | τη βροχή να σταματήσει;
-Πως να στο εξηγήσω; Είμαι υπεράνθρωπος...
-Μην με παρεξηγείς, δεν θέλω να σε προσβάλω, δεν μπορώ να το πιστεψω ότι μπορείς και σταματάς τη βροχή, πρέπει να μου εξηγήσεις τη θεωρία σου, πως το κάνεις αυτό;
-Είμαι υπεράνθρωπος έχω υπερφυσικές δυνάμεις και μπορώ να σταματώ τη βροχή για το καλό της ανθρωπότητας.
-Μην με παρεξηγείς, αλλά τόσα χρόνια πιστευουμε στον τριαδικό θεό κι εσύ μου λες ότι μπορείς και σταματας τη βροχή; Σαν τον Θεό;
-Ναι, είμαι υπεράνθρωπος..
-Μην με παρεξηγείς, δεν μπορώ να το πιστεψω, δεν γίνεται - κι αν είσαι υπεράνθρωπος, κι αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός, τότε σε τι πιστευουμε τόσα χρόνια; Τι ισχύει;
-Σου λέω...

[διάλογος μεταξύ δύο σχιζοφρενών ασθενών σε κλινική στη Ρουμανία. Μετά την |, απέδωσα πιστευω, το ύφος του διαλόγου, αλλά είναι σαφώς αλλοιωμένος επειδή τον ανασύρω(αναδομώ) από μνήμης, οπότε μην με παρεξηγείς]

Κάτι μου θυμίζουν αυτοί οι δυο...

Visual Mental Node: Memory: Smile Baby

2008-09-10T00:11:00.000+03:00

Εσύ Αποφασίζεις*

2008-09-08T01:06:00.002+03:00

ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου
ΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησουΑντεΓαμησου,
Aγάπη μου.

*
αυτό το ποστ μπορεί να έχει τίτλο:
1. Tribute to Μηλιώκαζ
2. Ερωτεύτηκα Έναν Γιαπωνέζο Και Τ' Όνομα Του, Θέλω Να Το Λέω Να Το Λέω Και Ιδού:
3. 5 Οργή + 0 Μνήμη
4. Απάλευτος Μερα
5. [It's up to you]

Υ.Γ.: Είχα Ξεχάσει Να Γράψω Τίτλο

2008-08-28T18:26:00.005+03:00

σήμερα δεν τα καταφέρνω να μην ακούω τους στίχους κάθε τραγουδιού out of context και να μην μου φαίνονται γελοίοι
π.χ.:

Father, father, everybody thinks we're wrong
Oh, but who are they to judge us
Simply because our hair is long

Αλλα! Το μεγαλείο του Μπομπ(ακολουθεί) είναι άφταστο διότι, εαν μεταφραστεί και επενδυθεί μουσικά από κατάλληλα ταλέντα, θα μας προσφέρει άζματα τ ρ ο μ ε ρ ο ύ β ε γ γ α λ ι κ ο ύ ς:

You got a lotta nerve
To say you are my friend
When I was down
You just stood there grinning
[...]
I know the reason
That you talk behind my back
[...]
It's not my problem

έχεις πολύ θράσος
να λες πως είσαι φίλος μου
όταν είμουν χάλια
απλως στεκόσουν εκεί και γελούσες χεραίκακα
...
ξέρω γιατί μιλάς πίσω απ' την πλάτη μου
...
δεν είναι δικό μου πρόβλημα
<>
All I really want to do
Is, baby, be friends with you.

Το μόνο που θέλω πραγματικά
είναι μωρό μου να είμαστε φίλοι
<>
If not for you,
Babe, I couldn't find the door,
Couldn't even see the floor,
I'd be sad and blue,
If not for you.

Αν δεν υπήρχες εσύ
Μωρό μου, δεν θα μπορούσα να βρω την πόρτα,
Δεν θα μπορούσα καν να δω την πόρτα,
Θα ήμουν λυπημένος και μελαγχολικός,
αν δεν υπήρχες εσύ.

Reminder and Moral: Depending on the point of view, everyone and everything can be ridiculous
Μετάφραση:
Υπενθύμιση και Επιμύθιο : Ανάλογα με τη σκοπιά, όλοι και όλα μπορούν να είναι γελοίοι
[κι αυτού, άμα του προσθέσεις στο τέλος ένα μωρό μου έχεις ακόμα ένα σουξεδάκι. π.χ. ιδού αβίαστα κι ακούραστα ένα πιθανό ρεφραίν:
Ανάλογα με τη σκοπιά,
όλοι και όλα μπορούν να είναι γελοίοι, μωρό μου!
γι αυτό μωρό μου,
μην το παίρνεις στραβά
αυτό που έχω να σου πω:
μου φαίνεσαι γελοία
γελοία, γελοία
μου φαίνεσαι γελοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοία, μωρό μου].

The Wind-Down Bird Chronicle

2008-08-26T15:39:00.005+03:00

Συχνά, όταν ψάχνω κάποια πληροφορία που μου είχαν μεταφέρει μέσω ιμέιλ, γράφω μια λέξη κλειδί στην αναζήτηση. Έτσι βλέπω μια λίστα με τα ιμειλ που έχουν αυτή την λέξη και διαλέγω αυτό που χρειάζομαι…Ύστερα, όταν έχω χρόνο και όρεξη ανοίγω και δυο-τρια άλλα που συνεμφανίζονται στη λίστα και που αποτελούν την καταγεγραμμένη μνήμη παλαιότερων συνομιλιών με φίλους. Μια λεκτική αναλογία φωτογραφίας.

Σήμερα βρήκα τη στιχομυθία που ακολουθεί:

-[…]οσο το νοιωθω ετσι λιγα μπορώ να κανω. μπορώ να μην πιέζω, αλλα οχι να μην πονάω.

-διάβασε το βιβλίο που διαβάζω τώρα και που το ξέρεις καλύτερα από μένα: κι αν δε μπορείς να σώσεις ένα δάσος, αξίζει να σώσεις ένα πουλί.

-φοβάμαι οτι το δικό μου το πουλί δε θα σωθεί ομως.

-επειδή;

-επειδή το δικό μου θελει χαδια ρε ALm...

Με πιάνει μια ψευτο-ντροπή όταν διαβάζω την αλληλογραφία μου με συγκεκριμένα άτομα. Διότι με συγκεκριμένα άτομα, έχουμε μια τάση να γινόμαστε δραματικοί, κωμικοτραγικοί και αστείοι και να μην το καταλαβαίνουμε, ή και που το καταλαβαίνουμε να μην τα καταφέρνουμε να γελούμε. ε, καλά, μερικές φορές γινόμαστε και γελοίοι και το καταλαβαίνουμε - ίσως γι αυτό δεν γελούμε.

2+

2008-08-04T14:15:00.007+03:00

1. Υπάρχει ένα σκαλοπάτι που όταν το κατέβεις - και μέχρι να το ξαναανέβεις- η πρόοδος δεν συνιστά πρόοδο.

2. No drive(Glückseligkeitstrieb), no driver.

ΖΕΣΤΕΣ =>Καλο Καλοκαίρι

2008-07-22T14:08:00.014+03:00

Ύστερα από κάμποσο καιρό η μικρή κιου-μιην ξύπνησε εκνευρισμένη. Τσίριξε. Δυνατά. Τ' όνειρο καπούτ-καπούτ-καπούτ, κι έπειτα διαπίστωσε πως η ίδια δεν είχε πεθάνει. Περπατώντας ένιωθε σαν να περνούσε μέσ' από το τείχος που οριοθετούσε τ' όνειρο - όπως είχε κάνει κι Truman ολοκληρώνοντας τον κύκλο των επεισοδίων του show του, ή σαν να ζωντάνευε καίγοντας το παρελθόν της όπως η Lady Purple η οποία παρεμπιπτόντως, στο σύμπαν μου εικονογραφήθηκε από τον Man Ray:

Κατα τ' άλλα

είμαστε όλοι τελικά δημιουργοί προσωπικών δραμάτων, με τα οποία είμαστε απλώς ερωτευμένοι, ή τα θεωρούμε αυτονόητα, και τα οποία, ωστόσο, αν τα διαβάζαμε ποτέ φωναχτά στους φίλους μας, θα αποδεικνύονταν κατάλληλα μονάχα για προσάναμμα.
Α. Κράμευ

επίσης, δράττομαι της -σπάνιας;- ευκαιρίας του επινοητικού από αποψη συνοχής ποστιού και συνεπής ως προς την λογική Του δημιουργηκότητα καταλήγω στην διαπίστωση ότι η λογοτεχνία σπουδαία η μη, είτε το θέλει είτε όχι μας λέει ανεξεραίτως:
The horror! The horror!
           
Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
Τέλος, θα ήθελα να συμπεράνω ότι χρειάζομαι κι άλλες διακοπές, κι εκδρομές και βουνά και θάλασσες και παγωτά και πατάτες τηγανητές και πινακοθήκες και αίθουσες και ποδήλατα και μηχανές και πράσινο και μπλε και μη ξεχνιόμαστε και κόκκινο και μαυρο, κι αναγνώσεις και κι ήχους και μυρωδιές.
Αλλά, όχι άλλα γαιδουροκόπρανα.

Υ.Γ.:

κι απορώ, άμα το λες και το εννοείς, πάει οπωσδήποτε να πει πως το πιστευεις κιόλαζ;

Του Ιδιωτικού Β

2008-07-02T21:48:00.006+03:00

[Του ιδιωτικού Α]

Τώρα που έφυγες, θα τρώω πορτοκάλια και θα μακρύνω τα μαλλιά μου... Θα τρώω ό,τι ανθυγιεινό βρίσκω μπροστά μου... Δεν ζω πλέον σύμφωνα με τους δικούς σου κανόνες. Είμαι μια ανεξάρτητη οντότητα ... και θα ξεκινήσω, τρώγοντας πορτοκάλια.

Απόσπασμα από την επιστολή της Έμιλι σε γκόμενο που την εγκατέλειψε.
Από την ανθολογία Γράμματα Χωρισμού (εκδ. Μελάνι)

Γκουσγκούνης: Πορτοκάλι θέλεις;
Γκόμενα: Όχι.
Γκουσγκούνης: Να σε γαμήσω θέλεις;
Γκόμενα: Δεν έχω πρόβλημα.

Διάλογος από ταινία με πρωταγωνιστή τον Γκουσγκούνη. Δυστυχώς δεν γνωρίζω την ταινία<>Τα φώτα σας ευπρόσδεκτα.

Ο αγαπημένος δεινόσαυρος της Κ.

2008-06-26T20:48:00.003+03:00

'Ηταν 25μέτρα στο ύψος, 0.64μέτρα στο μήκος,
είχε ροζ φιόγκο στο άτριχο κεφάλι του και πλατύ χαμόγελο.
Α και τα δοντια του ήταν δυνατα και κοφτερά.

Ο Άνθρωπος

2008-06-15T20:08:00.009+03:00

αυτός αυτός σήμερα περπατούσε στο σπίτι με τα εσώρουχα του – έτσι του αρέσει.

Κι εκεί που εισερχόταν εις την κρεβατοκάμαραν του, έπεσε ένα χαλίκι από το σώμα του! Με δεδομένο ότι άλλαξε σήμερα το πρωί τα εσώρουχα του, απέκλεισε το ενδεχόμενο το χαλίκι να είχε πιαστεί εχτές, που βρέθηκε για αρκετή ώρα στην άγρια φύση, στο βρακί του. Και αφού στο βρακί του δεν ήταν, από το ταβάνι δεν υπάρχει ενδεχόμενο να έπεσε, ο κάποιος αποφάσισε ότι είχε αυτήν την πετρούλα στη χ ο λ ή και επειδή είναι εξελιγμένο μοντέλο, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους που θα έπρεπε να καταφύγουν στην ιατρική, ο οργανισμός του το απέβαλε ανώδυνα κι απλά.
Είναι πολύ ικανοποιημένος με την εξήγηση αυτή, και αρνείται να δεχτεί την δική μου σκέψη ότι το χαλίκι μάλλον πιάστηκε στις σαγιονάρες του νωρίτερα (όταν ήταν στην αυλή πχ) και ξε-πιάστηκε εκείνη την ώρα. Άλλωστε λέει, έπεσε από ψηλά, το ένιωσε λιγάκι στο πόδι – και δεν θα έκανε τόσο θόρυβο αν έπεφτε από την μηδαμινή απόσταση της σαγιονάρας.

Ιδού το χαλίκι μιας αυτοαποκαλούμενης –δια μέσου του στόματος του σώματος που την φιλοξενεί- ανώτερης χ ο λ ή ς

ενός αυτοαποκαλούμενου -δια μέσου του στόματος που το εκπροσωπεί- ανώτερου σώματος που αποβάλλει σταδιακά, ότι το ενοχλεί

2008-06-10T11:58:00.009+03:00

f: man ray
Flow my tears: Dowland
ιδανικά από Jean-Loup Charvet,
εκ γιουτουπικού συμβιβαζμού
από Andreas Scholl

2008-05-16T00:37:00.006+03:00

Είδα όνειρο ότι πέθανε ο Νταλί (επειδή τώρα ζεί να πουμε) και για κάποιο λόγο κληρονόμος του σπιτιού του ήμουν εγώ…το σπίτι έμοιαζε με σπίτι σε χωριό ήταν ανώγι, και ο ένας τοίχος του ήταν διάφανος -ή μισοχαλασμένος- (έβλεπες τα δέντρα και το χώμα που ήταν απ’ έξω) – επίσης οι σκάλες (αυτές της κουζίνας – οι πλαϊνές δηλαδή – όχι οι κύριες) ήταν περίεργες – με πλακάκι μωσαϊκό και άμα πατούσες πάνω σ’ ένα σημείο στο πάτωμα αυτό υποχωρούσε και βρισκόσουν πιο χαμηλά και πάνω στην σκάλα.

Επίσης, αυτός (ο Νταλίς) είχε μια γκόμενα – ξανθιά, ενδιαφέρουσα και μάλλον αχαρακτήριστη φάτσα, η οποία στην αρχή με μισούσε, αλλά όταν αντιλήφθηκε ότι δεν με πείραζε να συγκατοικούμε στο σπίτι του, γίναμε φίλες!

Επίσης στο όνειρο ήταν και κάμποσοι συγγενείς μου. Για να πάμε στην κηδεία ντυθήκαμε όλοι λες και θα πηγαίναμε σε δεξίωση και φορούσαμε έντονα χρώματα. Οι συγγενείς μου πήραν το ανσασερ για να κατεβούν στο ισόγειο και να πάνεsστην κηδεία...το οποίο ανσασερ ήταν ο νεροχύτης της κουζίνας που ήταν από πέτρα, αυτό το χωριάτικο στυλ…άνοιξαν το ντουλάπι που ήταν κάτω από τον νεροχύτη, και μπήκαν μέσα στον νεροχύτη/ανσασερ όπου το τοίχωμα του νεροχύτη δεν τους εμπόδισε διότι το διαπέρασαν. Ήταν λίγο στριμωγμένοι εκεί μέσα παρατήρησα την ώρα που η γκόμενα του Νταλί κι εγώ τους λέγαμε ότι θα παίρναμε τις σκάλες.

Επίσης το πρωί θυμόμουν ότι κάτι είχε εξελιχθεί και στην τραπεζαρία, που ήταν σε ενιαίο χώρο με την κουζίνα και η οποία τραπεζαρία θύμιζε έντονα την παλιά τραπεζαρία των γονιών μου, και σε αυτήν κυκλοφορούσε ο δανειστούλης από την Κασσάνδρα και τον λύκο με δυο βελόνες περασμένες στα μάτια του, αλλά τώρα δεν θυμάμαι τι είχε συμβεί, παρά μόνο ότι ήμασταν εκεί.

(f:Carl Van Vechten)

Παρότρυνση (ατχς)

2008-05-12T01:32:00.000+03:00

Εσείς εκεί (έξω ή μέσα) που (δεν τυγχάνει να) έχετε βρωμερή αναπνοή και τυγχάνει να πιστεύετε σε κάποιο Θεό και επίσης στη δύναμη της προσευχής να προσευχηθείτε εντέχνως:

TAKE MY BREATH AWAY,να του πείτε.
(εναλλακτικά να πείτε το ίδιο στον οδοντογιατρό)

Στο μεταξύ, και μέχρι να πιάσουν τόπο οι όποιες τεχνικές, why don't you take your STiNky breath away from me?

Πρωταπριλιά

2008-04-01T00:40:00.010+03:00

Την Πρωταπριλιά λέμε ψέματα.
Επίσης η πρώτη Απριλίου ήταν της ΕΟΚΑ η αρχή.

Ήταν 17χρονών ο Ευαγόρας Παλλικαρίδης όταν έγραφε στους συμμαθητές του:

..........................................................................
..........................................................................
..........................................................................
..........................................................................
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Τα σκαλοπάτια θ΄ ανεβώ, θα μπω σ΄ ενα παλάτι, το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
..........................................................................

δεν ήταν πρωταπριλιά, δηλαδή δεν ήταν η μέρα που λέμε ψέματα, ούτε ήταν της ΕΟΚΑ η αρχή.
όμως ήταν απάτη το παλάτι
και το ήξερε ότι δεν ήταν αληθινό
εν τούτις πήρε μιαν ανηφοριά
να βρει τα σκαλοπάτια.

ήταν σαν πρωταπριλιά δηλαδή.
όπως όλες οι άλλες μέρες δηλαδή.

A Visual Mental Node: Μνήμη (Fragments of*)

2008-03-29T20:06:00.009+02:00

*σπαράγματα σπαραγμάτων, των ελαχίστων ψηφιοποιημένων δηλαδή.

aa_duck όμορφο, θα ήθελα να σου ανταποδώσω την πρόσκληση: αν λοιπόν θέλεις, φτιάξε τον δικό σου οπτικό νοερό κόμβο [(sic -εντελώς όμως :D)], είτε κρατώντας τη μνήμη ως θέμα, είτε επιλέγοντας κάποιο άλλο θέμα.

Μικρό Ταξίδι για ένα παιχνίδι

2008-03-18T00:41:00.013+02:00

Όταν πήρα πρέφα την πρόσκληση κοίταξα τριγύρω: Το πλησιέστερο –γεωγραφικά- σε μένα βιβλίο σταματά στις 76 σελίδες. Το δεύτερο είναι βιβλίο εκμάθησης γλώσσας - νομίζω εξαιρείται. Με το τρίτο έκαμα μαφία, το πήγα λίγο παραπέρα, διότι έχω τους λόγους μου που δεν θέλω να το ανοίξω. Το τέταρτο είναι εικαστικό και δεν...Και επιτέλους στο πέμπτο τα κατάφερα! ΝΑ:

Catch-22, Joseph Heller
σελ 123, προτάσεις 5,6,7

He wondered if he were suffering from malaria, or, worse, from an overdose of Atabrine tablets. Appleby had been taking four times as many Atabrine tablets as the amount prescribed because he wanted to be four times as good a pilot as everyone else. His eyes were still shut when Sergeant Towser tapped him lightly on the shoulder and told him he could go in now if he wanted to, since Major Major had just gone out.

στο περίπου:

Αναρωτιόταν αν υπέφερε από μαλάρια, ή χειρότερα, από υπερβολική δόση ταμπλέτων Αtabrine. Ο Appleby έπαιρνε τέσσερις φορές την ποσότητα από ταμπλέτες Atabrine που του είχαν συνταγογραφηθεί επειδή ήθελε να γίνει τέσσερις φορές τόσο καλός πιλότος όσο όλοι οι άλλοι. Τα μάτια του ήταν ακόμα κλειστά όταν ο λογίας Towser τον χτύπησε ελαφρά στον ώμο και του είπε ότι μπορούσε να περάσει μέρα τώρα αν το ήθελε, αφού ο ταχγματάρχης Major [Major Major] είχε μόλις φύγει.

Ο τρόπος που ένιωθε μερικές φορές (δηλ, τουλάχιστον δύο)

2008-02-19T23:20:00.005+02:00

Η γραμμή

2008-02-06T01:05:00.000+02:00

αρχή δεν έχει

και τελειωμό δεν βρίσκει/θέλει

(gkamotous)

*
La Linea ("The Line") is an Italian animated series of about 100 episodes created by Osvaldo Cavandoli in 1969. Due to its short duration (usually 2 minutes 30 seconds), it is often used as an interstitial program.

The cartoon features a man (known as "Mr. Linea" or, in some parts of Europe, "Balou", as well as "Linus" in Sweden), drawn as a single outline around his silhouette, walking on an infinite line of which he is a part. The character encounters obstacles and often turns to the cartoonist to draw him a solution, with various degrees of success. One reoccurring obstacle was an abrupt end of line. The character would often almost fall off the edge into oblivion and get angry with the cartoonist and complain about it. He was voiced by Carlo Bonomi in Italian gibberish, giving the cartoon the possibility to be easily exported without dubbing. The voice resembles Pingu's, the Swiss animated penguin, which was also voiced by Bonomi.

*
κείμενο που συνοδευει στο utube το δευτερο από τα άνωθεν βίντεα - οι μεγενθύσεις δικές μου :D

Διακειμενικότητα του Ιδιωτικού (Σύμπαντος)

2008-01-30T23:17:00.001+02:00

Μερικές φορές, κάποιος δημιουργεί κάτι, με αφορμή κάτι άλλο που δημιούργησε κάποιος άλλος.
Μερικές φορές, κάποιος δημιουργεί κάτι, όχι με αφορμή κάτι άλλο που δημιούργησε κάποιος άλλος, αλλά με πρόθεση να παραπέμψει σε αυτό το κάτι που δημιούργησε εκείνος ο Άλλος.
Συχνότερα, κάποιος δημιουργεί κάτι, όχι με αφορμή κάτι άλλο που δημιούργησε κάποιος άλλος, και δίχως πρόθεση να παραπέμψει σε αυτό το κάτι που δημιούργησε εκείνος ο 'Αλλος όμως εσύ βλέπεις μιαν επικοινωνία, και τέλος πάντων δεν σεν κόφτει η πρόθεση του, εσένα αυτό το κάτι που δημιούργησε σε παραπέμπει σε εκείνο το κάτι άλλο που δημιούργησε εκείνος ο Άλλος, και καμιά φορά ούτε εσύ ξέρεις πως και γιατί κατέληξες εκεί που κατέληξες.

Κάθομαι τώρα και ακούω το the RiFLE της Alela Diane

και αρχίζω να απαγγέλλω εσωτερικά αποσπάσματα από το

DADDY

You do not do, you do not do
Any more, black shoe
In which I have lived like a foot
For thirty years, poor and white,
Barely daring to breathe or Achoo.

Daddy, I have had to kill you.
You died before I had time---
Marble-heavy, a bag full of God,
Ghastly statue with one gray toe
Big as a Frisco seal

And a head in the freakish Atlantic
Where it pours bean green over blue
In the waters off the beautiful Nauset.
I used to pray to recover you.
Ach, du.

In the German tongue, in the Polish town
Scraped flat by the roller
Of wars, wars, wars.
But the name of the town is common.
My Polack friend

Says there are a dozen or two.
So I never could tell where you
Put your foot, your root,
I never could talk to you.
The tongue stuck in my jaw.

It stuck in a barb wire snare.
Ich, ich, ich, ich,
I could hardly speak.
I thought every German was you.
And the language obscene

An engine, an engine,
Chuffing me off like a Jew.
A Jew to Dachau, Auschwitz, Belsen.
I began to talk like a Jew.
I think I may well be a Jew.

The snows of the Tyrol, the clear beer of Vienna
Are not very pure or true.
With my gypsy ancestress and my weird luck
And my Taroc pack and my Taroc pack
I may be a bit of a Jew.

I have always been scared of you,
With your Luftwaffe, your gobbledygoo.
And your neat mustache
And your Aryan eye, bright blue.
Panzer-man, panzer-man, O You----

Not God but a swastika
So black no sky could squeak through.
Every woman adores a Fascist,
The boot in the face, the brute
Brute heart of a brute like you.

You stand at the blackboard, daddy,
In the picture I have of you,
A cleft in your chin instead of your foot
But no less a devil for that, no not
Any less the black man who

Bit my pretty red heart in two.
I was ten when they buried you.
At twenty I tried to die
And get back, back, back to you.
I thought even the bones would do.

But they pulled me out of the sack,
And they stuck me together with glue.
And then I knew what to do.
I made a model of you,
A man in black with a Meinkampf look

And a love of the rack and the screw.
And I said I do, I do.
So daddy, I'm finally through.
The black telephone's off at the root,
The voices just can't worm through.

If I've killed one man, I've killed two---
The vampire who said he was you
And drank my blood for a year,
Seven years, if you want to know.
Daddy, you can lie back now.

There's a stake in your fat black heart
And the villagersnever liked you.
They are dancing and stamping on you.
They always knew it was you.
Daddy, daddy, you bastard, I'm through.

Sylvia Plath

Επίσης, από τα σχολικά χρόνια διακατέχομαι από την πεποίθηση ότι αυτό:

Η Πόλις
Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

και αυτό:

Le Modèle Rouge - Rene Magritte

πραγματεύονται ο ίδιο θέμα.

έτσι δεν είναι;

:D

Αν είναι να ρθει, ας έρθει τουλάχιστον My Way

2008-01-28T11:57:00.000+02:00

Σύμφωνα με αυτό ένας κατασπκοπευτικός δορυφόρος της ΝΑΣΑ, έχει βγει εκτός τροχιάς (και ελέγχου) και υπάρχει κίνδυνος να συντριβεί στη γη σε διάστημα ενός-δύο μηνών από τώρα.

Θέλω, να μην πέσει πάνω μας ο αποτέτοιος, να βρούνε τι του(ς) γίνεται, εν ανάγκη να στείλουν τον κλιντ ιστγουντ στο διάστημα να σώσει για ακόμα μια φορά την κατάσταση.

Εαν όμως, εάν λέω - πρέπει όπωσδήποτε ο δορυφόρος να έρθει προς τα μέρη μας, τότε θα πρέπει η εκπομπή να προσφέρει στους θεατές, αισθητική ικανοποίηση (αν όχι κάθαρσην).

Λοιπόν, ιδανικά ο δορυφόρος δεν θα.
Λιγότερο ιδανικά θα συμβεί το εξής:
Κάπου σε μιαν έρημο θα γίνεται μια πανήγυρις. Οι παρευρισκόμενοι θα έχουν ταξιδεύσει μέρες για να φτάσουν στο γεωγραφικό μέσο της ερήμου.
Παρευρισκόμενοι θα είναι και δύο ελληνικής καταγωγής εγκληματίες, ζευγάρι στον έρωτα και στην παρανομία.
Όταν θα αρχίσει να σουρουπώνει, οι διάφοροι, θ' ανέβουν στις καμήλες τους (ή τα σουβ τους - όπως προτιμά ο καθένας) και θα αρχίσουν το ταξίδι της επιστροφής στον πολιτισμό.
Το αχτύπητο εγκληματικό δίδυμο όμως θα παραμείνει για να συνεχίσει το γλέντι με τα τσίπουρα και τα λαϊκά.
Κάποια στιγμή αργά το βράδυ, η γυναίκα εκ των δύο θα χορεύει λάγνα υπό το φως ενός φακού που θα λειτουργεί με αλκαλικές μπαταρίες.
Ο άντρας, γονατισμένος θα χτυπά παλαμάκια και τα της τραγουδά "απόψε κάνεις μπαμ, απόψε κάνεις μπ..."
Εκεί, στο μπ...θα πέσει ο δορυφόρος πάνω τους και θα κάνουν και οι τρεις τους μπαμ.

Έπειτα, θα μας ανακοινώσουν από την ΝΑΣΑ, ότι όλα ήταν προσχεδιασμένα και η αποστολή εξετελέσθη, αφού ξεφωρτοθήκαμε δύο αποβρασματα της κενωνίας, δίχως να ξοδευσουμε σφαίρες, ή να χρησιμοποιήσουμε άλλα καινούρια και δαπανηρά μέσα, αποσβέσαμε μόνο την αξία παλιοτέρων μηχανημάτων, και συνάμα δώσαμε εργασία στους δεκάδες συνανθρώπους μας που θα εργαστούν στο χώρο (για ευνόητους λόγους).

ναι, αυτό.

Σαχλαμαρίζω, therefore I am

2008-01-16T20:21:00.000+02:00

Πάρε το αρχικό κείμενο και δούλεψέ το ανάποδα.Κράτα μόνον τα άρθρα και αντίστρεψέ τα όλα: όπου γράφει "θέλω", αντικατάστησε με το "δεν θέλω", άν γράφει "ήπιος", αντικατάστησε με το "ταραγμένος".Αν το κείμενο είναι επαρκές, τότε η ανάποδη επεξεργασία τουθα βγάλει επίσης ένα επαρκές αποτέλεσμα.Αν όχι, ο συγγραφέας που βρήκες το κείμενό του ενδιαφέρον και καλογραμμένο, έχει ρητορικές καταβολές,προσέχει μόνον την καλή και όχι την ανάποδη του λόγου του, πράγμα εφήμερο.Παράδειγμα:με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι.Αντίστροφη επεξεργασία:Στην τελευταία πέτρα του βουνού,γεννιέται ο χειμώνας.Ομόλογο,αλλά του λείπει το ύφος,αφού ο Ελύτης διαμορφώθηκε από τους αναγνώστες του κι εσύ είσαι γιά την ώρα ικανός να ανακαλύπτεις τι έχει μέσα στο κουτί,δεν έμαθες να γράφεις.Η γνώση του εσωτερικού μιάς κατασκευής σε κάνει ένοικό της, όχι αρχιτέκτονά της. Μαθαίνοντας την ψύχα ενός κειμένου με άκρως εξωστρεφή κριτήρια, γλυτώνεις μιά και καλή την ψευδαίσθηση ότι ο δημιουργικός λόγος έχει να κάνει με τα νοήματα που του φορτώνουμε.Πιές τώρα μιά μπιρίτσα και συνεχίζουμε άλλη φορά

είπεν ο Nomad

Εναλλακτικά, πάρε το αρχικό κείμενο και δούλεψε το γενικά. Κράτα μόνον τα άρθρα και τις γραμματικές κατηγορίες και κατάστρεψε τα νοήματα. Oπου υπάρχει ρήμα αντικατάστησε το αυθαίρετα με ένα άλλο ρήμα, όπου υπάρχει ουσιαστικό αντικατάστησε το με ένα άλλο ουσιαστικό. Αν θες, αντικατάστησε ακόμα και τα άρθρα με άλλα άρθρα. Εν προκειμένω, η επάρκεια του κειμένου είναι σχεδόν επουσιώδης: η επάρκεια της δουλεμένης του επεξεργασίας δεν είναι αντίστοιχη της επάρκειας του αρχικού κειμένου. Οι πιθανές ρητορικές καταβολές του συγγραφέα που βρήκες, η προσεκτικότητα του στον λόγο - στην καλή του και την ανάποδη- δεν είναι απαραιτήτως ανάλογα των περιθωριων δουλέματός του.

Παράδειγμα: με την πρώτη σταγόνα της βροχής, σκοτώθηκε το καλοκαίρι.

Δούλεμα-παραπομπή στο αυθεντικό κείμενο:
με την πρώτη σταγόνα της ψωλής,σκοτώθηκε η στύση.
με την πρώτη αυγή της κυριακής,δροσίστηκε το γιασεμί.
με το πρώτο παιδί του ιδρώτα,χάθηκε η αυτοπάθεια.

Δούλεμα σ-χ-ε-δ-ο-ν ολοκληρωτικό. Παραπομπή στο αυθεντικό κείμενο μόνον εξ ορισμού:
Με τον κίτρινο ιπποπόταμο του μεσημεριού, κλέφτηκε η αλιφέρη.
Με τους φυγόκεντρους εορτασμούς της αμεριμνησίας, γονιμοποιήθηκε ο στρουθοκαμηλισμός.
Με μιαν καρκινωματώδη επικασσιτέρωση, προικίστηκε η συνείδηση.

Ομόλογα, δεν τους λείπει το ύφος, αφού το ύφος το έδωσε το Ελύτης, κι εσύ μπορεί να έμαθες να γράφεις, να λες όμως....ε που θες να ξέρω εγώ αν έμαθες να λες;! Η γνώση του εσωτερικού μιας κατασκευής καμιά φορά δεν σε κάνει μόνο ένοικο της αλλά και αρχιτέκτονα της. Μαθαίνοντας και αναπαράγοντας τη δομή ενός κειμένου, αναγνωρίζεις ότι ο λόγος έχει πράγματι να κάνει με το κάθε νόημα που του φορτώνεται, κι ότι τα νοήματα, έχουν να κάνουν αρχικά, με τις γραμματικές κατηγορίες.
Τώρα πιες ότι θες.
Προσοχή: Ο ν μου είπε: άμα διψάς έχει σημασία να πίνεις.
Η αλήθεια είναι πως άμα διψάς έχει σημασία τι πίνεις.

:D

Almost-a-together-Portrait

2008-01-13T18:33:00.001+02:00

Σε κάποιες χώρες

2008-01-13T17:17:00.000+02:00

που διατηρούν το Ιουλιανό (παλιό) ημερολόγιο, το νέο έτος(ξανά)έρχεται κάποιες μέρες αργότερα.
Σε κάποιες από αυτές τις χώρες έχω φίλους.
Διαβασα λοιπόν σήμερα μια κάρτα που ξεκινά:
Happy Old New Year dear ALm!!!!!!!!

Χάρηκα. Χάρηκα. Χαρούμενος Παλιός Νέος Χρόνος! Πόσο...σχετικό.

"Dada

2008-01-09T00:13:00.000+02:00

σημαίνει τίποτε, είναι τίποτε, τίποτε, τίποτε.
Είναι σαν τις ελπίδες σου: τίποτε
Σαν τις ουτοπίες σου: τίποτε
Σαν τα είδωλα σου: τίποτε
Σαν τους ήρωες σου: τίποτε
Σαν τους καλλιτέχνες σου: τίποτε
Σαν τις θρησκείες σου: τίποτε"
...............Francis Picabia

Δηλαδή τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε, αλλά μου αρέσει το παγωτό και το χιόνι και η γευση και άλλα πολλά. Ενίοτε τίποτε σημαίνει χαρά.

Dada σημαίνει τίποτε, είναι χαρά, χαρά, χαρά.
Είναι σαν τις ελπίδες σου: χαρά
Σαν τις ουτοπίες σου: χαρά
Σαν τα είδωλα σου: χαρά
Σαν τους ήρωες σου: χαρά
Σαν τους καλλιτέχνες σου: χαρά
Σαν τις θρησκείες σου: χαρά

Δηλαδή τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε και δεν μου αρέσει όταν πονάει η μέση μου, και όταν ξέρω και όταν δεν ξέρω και όταν κλαίμε και άλλα πολλά. Ενίοτε τίποτε σημαίνει λύπη.

Dada σημαίνει τίποτε, είναι λύπη, λύπη, λύπη.
Είναι σαν τις ελπίδες σου: λύπη
Σαν τις ουτοπίες σου: λύπη
Σαν τα είδωλα σου: λύπη
Σαν τους ήρωες σου: λύπη
Σαν τους καλλιτέχνες σου: λύπη
Σαν τις θρησκείες σου: λύπη

Δηλαδή τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε και αδιαφορώ για τη γεύση του σαλιγκαριού και τη μυρωδιά του βατραχοπόδαρου και του φιδιού και άλλα πολλά. Ενίοτε τίποτε σημαίνει αδιαφορία.

Dada σημαίνει τίποτε, είναι αδιαφορία, αδιαφορία, αδιαφορία.
Είναι σαν τις ελπίδες σου: αδιαφορία
Σαν τις ουτοπίες σου: αδιαφορία
Σαν τα είδωλα σου: αδιαφορία
Σαν τους ήρωες σου: αδιαφορία
Σαν τους καλλιτέχνες σου: αδιαφορία
Σαν τις θρησκείες σου: αδιαφορία

Δηλαδή τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε - ενίοτε τίποτε σημαίνει όλα.

Τίποτε σημαίνει όλα, είναι όλα, όλα, όλα.
Είναι σαν τις ελπίδες σου: όλα
Σαν τις ουτοπίες σου: όλα
Σαν τα είδωλα σου: όλα
Σαν τους ήρωες σου: όλα
Σαν τους καλλιτέχνες σου: όλα
Σαν τις θρησκείες σου: όλα

δηλαδή τίποτε.

Μια Eμπεριστατωμένη Aνάλυσις Eνός Φλυτζανιού

2008-01-05T19:56:00.000+02:00

Apology

2007-12-30T03:00:00.000+02:00

the ballerina danced on my (broken) neck

and I cut off her breast in return.

Then I took her tears and poured them on your wound.

Sadly, u were allergic to her fluids.

....................................... ..... .....And u died.

I am sorry.

NO GHOST JUST A SHELL: μια διακειμενική εορταστική αφήγηση για μια ΚΡΊΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΌΤΗΤΑΣ που ικανοποίησε τον μπαμπά-χριστούγεννα και άλλαξε ένα κορίτσι

2007-12-26T16:57:00.000+02:00

Η μικρή δυστροπία, που υστερούσε σε αυτογνωσία και συστηνόταν στον κόσμο ως μικρή δυστοπία, έπιασε τον εαυτό της να φωνάζει χοροπηδώντας στο δρόμο ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ,

ύστερα να αγοράζει ΑΥΤΑ:

τα σκουλαρίκια,

κι έπειτα να χαριεντίζεται που κέρδισε 4.5 ευρά στο χαρτί, στο χαρτί - το χαρτί. Συνεπώς, αντιλήφθηκε ότι έπασχε από ΚΡΊΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΌΤΗΤΑΣ. Βέβαια, you got it while it was hot -ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ - ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ,είπε στον εαυτό της,

ύστερα όμως κοίταζε και ξανα-κοίταζε ΑΥΤΑ:

&

συμπλήρωσε μιλώντας ακόμα στον εαυτό της:

but now frustration and heartache

is all you got

Επιτέλους, μια αξιοπρεπής ΚΡΙΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ, είπε ικανοποιημένος ο μπαμπάς-χριστούγεννας, που την επισκεφτόταν για πρώτη φορά και έβλεπε ένα υπέροχο στολισμένο δέντρο να κρέμμεται από το αυτί της κατσουφιασμένης μούρης της, Ηο-Ηο-Ηο.

+ a χάπι νιου γίαρ εβριπάτι! Συμπλήρωσε η  πρώην μικρή δυστροπία, νυν μικρή εντροπία.

A Dream Within A Dream

2007-12-22T01:50:00.000+02:00

H μικρή κιου-μιν, που προτιμούσε να την αποκαλούν κιου-μην, σκέφτηκε μια μέρα στις 01:43 τα ξημερώματα, όταν θα έπρεπε να κοιμάται, και κατέγραψε τη σκέψη της στο ημερολόγιο της που το κρατούσε κάτω από το μαξιλάρι της, αλλά το στυλό της δεν ήταν εκεί, και ήταν σκοτεινά και βαριόταν να ανάψει το φως και να βρει κάποιο μολύβι, ή στυλό, ή πινέλλο, κι έτσι κατέγραψε τη σκέψη της σχηματίζοντας τις λέξεις στο χαρτί με τις κινήσεις των δακτύλων της, γνωρίζοντας και αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το αποτύπωμα από το δέρμα των ανθρώπων δεν διαβάζεται εύκολα όπως αυτό από τα στυλό. με δυσκολία το διάβασα. Έγραψε:

εάν πεισθώ, ότι είμαι
χαρακτήρας, στο όνειρο κάποιου
θα ουρλιάξω για να του τη σπάσω, πήγα να αποφασίσω...και να τον ξυπνήσω πήγα να αποφασίσω,
αλλά μετά δεν μπόρεσα να συμβιβαστώ με την σκέψη ότι αν ξυπνήσει υπάρχουν σημαντικές πιθανότητες να πεθάνω, ή να πεθάνει, ή να πεθάνουμε,
και αποφάσισα να κάνω ότι μπορώ για να μην βλέπει εφιάλτες.

αυτό έγραψε.

Θα Τίποτε

2007-12-19T23:11:00.000+02:00

Σήμερα προσπάθησα να οργανώσω κάπως κάποια από τα πολλά άστεγα αρχεία στον υπολογιστή...να τα κατηγοριοποιήσω με κάποιο τρόπο, να τα τοποθετήσω σε φακέλους. Λόγω του ότι στον υπολογιστή μου επικρατεί η ίδια τάξη που επικρατεί και στο μυαλό μου – δηλ καμία, χρειάστηκε να ανοίξω παλιά αρχεία για να αναγνωρίσω το περιεχόμενο τους, αφού δεν το θυμόμουν. Ένα από αυτά τα αρχεία, είχε τον τίτλο Εδώ θα γράφω σκέψεις. Όταν το είδα εντυπωσιάστηκα, νόμισα πως θα ανακάλυπτα παλαιότερους εαυτούς μέσω της ανάγνωσης τους. Τελικά το αρχείο (doc) ήταν κενό. Δεν υπήρχε τίποτε μέσα – μόνο ο τίτλος. Έτσι επιβεβαίωσα ότι οι σκέψεις μου ισοδυναμούν με κενό. Ή, ότι, όπως υποδεικνύει ο τίτλος, κάποια στιγμή στο μέλλον εκεί θα γράφω σκέψεις.
Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα. Θα.

Τελικά, δεν οργάνωσα τα αρχεία. Απλώς τα θυμήθηκα. Όσα.

Os Gêmeos σημαίνει οι δίδυμοι

2007-12-19T13:55:00.000+02:00

και είναι το συλλογικό ψευδώνυμο των αδερφών Otavio και Gustavo Pandolfo.
Οι Os Gêmeos είναι "γκραφιτάδες". Είναι ξεχωριστοί αποτέτοιοι όμως. Όταν βλέπω μερικά γκράφιτι τους, ακόμα και μέσα από την οθόνη, νομίζω πως θα αρχίσουν να κινούνται προς το μέρος μου. Αυτό εδώ,

κάθε φορά που το κοιτάω - με κοιτάει πίσω.

Κι αυτή η καταχώρηση ήταν ο συνειρμός που μου δημιουργήθηκε βλέποντας εκείνη την καταχώρηση.

Ένα παιχνίδι: Εφευρίσκοντας τόπους κοινούς

2007-12-16T21:44:00.000+02:00

Και πάω για δείπνο σε κάποιον. Και αυτός ο κάποιος έχει τη συνήθεια να παρακολουθεί τηλεόραση -συγκεκριμένα τις ειδήσεις- την ώρα του δείπνου. Έτσι λοιπόν βλέπουμε μαζί με τον κάποιο τις ειδήσεις και τρώμε. Κάπως έτσι μαθαίνω τη συνταρακτική δημοσιογραφική είδηση ότι ο σύνδεσμος πενταμελούς οικογένειας οργάνωσε παιδική γιορτή, με άφθονο φαγητό και γλέντι δωρεάν για όλα τα μέλη του... μπαρδον, ποιος; Ο σύνδεσμος πενταμελούς οικογένειας - δηλ 3παιδιά και2ενήλικες. Ναι, και το κοινό τους σημείο είναι; Μα....είναι 5. Ναι το κατάλαβα 5.. 5 είστε άνθρωποι μου - όχι 42! Ούτε καν 119 που είναι ένας αγαπημένος μου αριθμός [οι πιθανοί στόχοι που ενδεχομένως να έχετε(π.χ. οι ίσες παροχές, δικαιώματα και απαλλαγές με πολύτεκνες οικογένειες 6-7-8μελών),μου διαφεύγουν διότι έτσι θέλω].

Αλλά κάτσε...μπλα, μπλα, μπλα...δωρεάν για όλα τα μέλη του.
Λοιπόν, μετά από ώριμη σκέψη καταλήγω στο ότι ναι, θέλω να παίξω!
Ζητώ την ίδρυση:

>του συνδέσμου ατόμων που έχουν ταξιδέψει περισσότερες από 5 φορές στη ζωή τους, την ανακήρυξη μου ως επίτιμο μέλος του, και δωρεάν ταξίδια για όλα τα μέλη,
>του συνδέσμου κατόχων 5 συγκεκριμένων βιβλίων, την τιμητική ανακήρυξη μου σε μέλος του, και δωρεάν 5 βιβλία το μήνα, εφ όρου ζωής για όλα τα μέλη,
>του συνδέσμου καλόγουστων ατόμων σε 5 κατηγορίες (ένδυση-υπόδηση-τσαντικά-κοσμήματα-καπέλα), την τιμητική ανακήρυξη μου σε μέλος και δωρεάν 5 κομμάτια από κάθε κατηγορία ανά έτος, σε κάθε μέλος,
>επίσης την ίδρυση ακόμα 119 συνδέσμων τους οποίους βαριέμαι να απαριθμήσω, την τιμητική ανακύρηξη μου σε μέλος τους, δωρεάν παροχές σε όλα τα μέλη τους - που θα είναι ευτυχή, αφού θα περνούν τόσο καλά όταν θα βρίσκονται μέσω τους συνδέσμου τους, μια θα τους ενώνουν τόσα πολλά

......ενδιαφέρον παιχνιδάκι, νο;

Ο ίδιος

2007-12-14T22:49:00.001+02:00

κάποιος, έχει την πεποίθηση ότι εδώ και λίγους μήνες έχει αλλάξει το σχήμα της μύτης του.

Κι ενώ προσπαθώ να του εξηγήσω πως ίσως να μην είχε ποτέ μέχρι τώρα δει μια αντιπροσωπευτική προφίλ φωτογραφία του, ή έναν ειλικρινή καθρέφτη, εκείνος επιμένει να φαντάζεται τη μύτη του σε μερικούς μήνες κάπως έτσι:

η μοναδική εναλλακτική αλήθεια που επεξεργάζεται, είναι η πιθανότητα να υπήρχε συσσωρευμένο λίπος στη μύτη, το οποίο κάλυπτε την καμπύλη που μόλις πρόσφατα αντιλήφθηκε στις πραγματικές της διαστάσεις.

περιόδοι

2007-12-12T13:39:00.001+02:00

το Written On The Body είναι ένα βιβλίο που διάβασα πριν από κάμποσα χρόνια . Το θυμάμαι αυτές τις μέρες.

σήμερα το έπιασα...όχι για να το διαβάσω... για να περάσω από συγκεκριμένες σελίδες. είναι περίοδοι, όχι μικρής διάρκειας, που περνώ περισσότερο χρόνο ξαναδιαβάζοντας βιβλία ή αποσπάσματα βιβλίων [που τα έχω ενδεχομένως ξανα-διαβάσει σε ανάλογες περιόδους], παρά διαβάζοντας κάτι νέο για μένα. Και δεν είναι απαραίτητα βιβλία που θεωρώ σπουδαία ή σημαντικά.

Πάντως, η ανα-κάλυψη των συγκεκριμένων κειμένων της κάθε περιόδου στο τέλος καταλήγει να είναι η ανάγνωση ενός επινοημένου βιβλίου, που αποτελείται από τις ιδέες των διαφορετικών κειμένων και που συνδέονται μέσα μου με έναν ιστό αραχνοΰφαντο και ως τέτοιο επαν-επεξεργάζονται.

παραθέτω μερικά αποσπάσματα, από το προαναφερθέν βιβλίο. Το τελευταίο είναι από την πρότελευταία σελίδα του, έτσι αν κάποιος περαστικός από εδώ, σκοπευει να διαβάσει το βιβλίο, μπορεί να το αποφύγει ως spoiler.

Why is the measure of love loss?

[...]

I am desperately looking the other way so that love won’t see me. I want the diluted version, the sloppy language, the insignificant gestures. The saggy armchair of clichés. It’s all right, millions of bottoms have sat here before me. The springs are well worn, the fabric smelly and familiar. I don’t have to be frightened, look, my grandma and granddad did it, he in a stiff collar and club tie, she in white muslin straining a little at the life beneath. They did it, my parents did it, now I will do it won’t I, arms outstretched, not to hold you, just to keep my balance, sleepwalking to that armchair. How happy we will be. How happy everyone will be. And they all lived happily ever after.

[...]

TISSUES, SUCH AS THE LINING OF THE MOUTH, CAN BE SEEN WITH THE NAKED EYE, BUT THE MILLIONS OF CELLS WHICH MAKE UP THE TISUES ARE SO SMALL THAT THEY CAN ONLY BE SEEN WITH THE AID OF THE MICROSCOPE.

The naked eye. How many times have I enjoyed you with my lascivious naked eye. I have seen you unclothed, bent to wash, the curve of your back, the concurve of your belly. I have had you beneath me for examination, seen the scars between your thighs where you fell on barbed wire. You look as if an animal has clawed you, run its steel nails through your skin, leaving harsh marks of ownership.

My eyes are brown, they have fluttered across your body like butterflies. I have flown the distance of your body from side to side of your ivory coast. I know the forests where I can rest and feed. I have mapped you with my naked eye and stored you out of sight. The millions of cells that make up your tissues are plotted on my retina. Night flying I know exactly where I am. Your body is my landing strip.

[...]

Gail returned with a pot steaming like a genie. It was a new pot, not the cracked old thing that had festered on the shelf. New pots for old.
'I couldn't find her Gail.'
She patted me. 'Where did you look?'
'All the places there were to look. She's gone.'
'People don't vanish.'
'Of course they do. She came out of the air and now she's returned to it. Wherever she is I can't go there.'
'And if you could?'
'I would. If I believed in the after-life I’d throw myself in the trout-marked river tonight.’
‘Don’t do that,’ said Gail. ‘I can’t swim.’
‘Do you think she’s dead?’
‘Do you?’
‘I couldn’t find her. I couldn’t even get near finding her. It’s as if Louise never existed, like a character in a book. Did I invent her?’
‘No, but you tried to,’ said Gail. ‘She wasn’t yours for the making.

γκουμφ, μετάνιωσα τώρα...δε γουστάρω αυτή τη στιγμή να επιλέγω και να περιορίζω, αλλά επίσης αυτή τη στιγμή, δε γουστάρω να έχω μεταγράψει τα άνωθεν ματαίως. Συνεπώς, παραδίδω και αυτοφασκελόνωμαι.

Κάθε φορά που βλέπεις ένα διάττοντα αστέρα,

2007-12-11T00:51:00.000+02:00

να εύχεσαι

να μην είναι σκατό.

Γνωρίζω κάποιον που

2007-12-10T12:21:00.000+02:00

είναι πεπεισμένος ότι τα τελευταία δύο χρόνια ο λαιμός του έχει μετακινηθεί κατά περίπου δύο εκατοστά.

Με δεδομένη την άνωθεν πεποίθηση του, ενώ γνωρίζει την απιθανότητα της σκέψης του, δεν μπορεί παρά να φαντάζεται τον μελλοντικό εαυτό του κάπως έτσι:

νυχτε[ρίδε]ς κι' αράχνες

2007-12-07T20:47:00.001+02:00

Κάθομαι στο κρεβάτι με το λαπ-τοπ πάνω μου, ακούω των Ανθρώπων [τα] 'Εργα και ψάχνω μάταια στο νετ. και εκεί που ακούω
έρωτά μου τώρα πληγωμένε μου αητέ στάχυα είμαστε στου χρόνου τ' αλώνια
βλέπω μια μικρή αράχνη να κατεβαίνει από ένα αόρατο νήμα μπροστά από την οθόνη. μμ, αν το επόμενο που θα ακούσω πάει κάπως έτσι
Αυτού του ματαίου η αράχνη
που πάει ρε φίλε και μας ψάχνει
Να βρει την πιο παλιά γωνία μες της ψυχής την αγωνία

θα προβληματιστώ αγρίως βραδιάτικα, σκέφτηκα... εν τω μεταξύ όσο εγώ σκεφτόμουν η αραχνούλα ανέβηκε στο αόρατο της δυχτι και τώρα βρίσκεται πάνω πάνω στο πλαίσιο της οθόνης. και...αντί για το ανάποδο το δύχτι άκουσα πως
Όλοι στον θάνατο είμαστε ίσοι κάτω απ' την φούστα του Δερβίση
αναστενάζοντας φωτιές Την πόρτα του άγνωστου χτυπάμε
Ξεχωρισμένοι εφ΄όσον πάμε
Χώματα σώματα ψυχές

Nα προβληματιστώ έτσι κι αλλιώς; 

υ.γ. και άκουσα για την παλιοαράχνη, μόλις έκανα την καταχώριση - ναι; να προβληματιστΩ;

Μια γυναίκα με μακρυά σγουρά μαλλιά ένα σκουλαρίκι και πράσινα μάτια .1

2007-12-04T12:49:00.001+02:00

Μια γυναίκα με μακρυά σγουρά μαλλιά ένα σκουλαρίκι και πράσινα μάτια .

2007-12-04T12:45:00.000+02:00

οι [tixies̺]

2007-12-01T19:34:00.004+02:00

& πτυχία

If You Can Wish, You Can Believe

2007-11-28T01:57:00.001+02:00

[Καθώς ο Αυγουστίνος (8) και ο Γιάννης (10), φτιάχνουν χριστουγεννιάτικες κάρτες για να τις δώσουν στους γονείς τους]

Α: εγώ τη δική μου δε θα τη δώσω στους γονείς μου, θα τη στείλω στον Άγιο Βασίλη.
Γ: πφ...ο Άγιος Βασίλης πέθανε πριν πολλάααααα χρόνια.
Α: Ψέματα, ο Άγιος Βασίλης ζει στον Βόρειο Πόλο!
Γ: Βλακείες - πέθανε.
Α: (με πάθος) Μα τι λες; Αν εχει πεθάνει, τότε ποιος βάζει τα δώρα κάτω από το δέντρο τα μεσάνυχτα; Οι γονείς μας νομίζεις; Δεν μπορούν να τα βάζουν οι γονείς μας κάτω από το δέντρο διότι εκείνη την ώρα κοιμούνται.
Γ: (σιωπή)

Αυγουστίνο, ΘΡΙΑΜΒΟΣ επί των ανίδεων.

ημίδοτο

2007-11-25T23:24:00.001+02:00

Don't wanna say this in public no more.

Ένα τραγούδι,

2007-11-24T15:30:00.000+02:00

So hit an elephant with a dart
and he just reaches around and pulls it out with his trunk
But hit a whale in the heart and the whole ocean turns red,
It turns red.

Μιλάει για Pieces & Parts.

Υ.Γ.

2007-11-22T11:39:00.000+02:00

And I Quote:
Yo u Make Me Feel
End of Quote.

[¬Love Is an] Armchair of clichés* [+] I Love You Is Always a Quotation* [^]

2007-11-22T11:13:00.000+02:00

Να!

A, ναι!
[& a bloody kitsch one]

* *Ουάτ Ίσντ;

[^]τάδε έφη Jeanette Winterson, στο Written On the Body

Λόλα

2007-11-21T18:42:00.000+02:00

να ένα μπλΟγκ:

Αυτή Λόλα είναι η πρώτη καταχώρηση στο συγκεκριμένο μπλΟγκ.

Να ξέρεις ότι, ενδεχομένως να την τροποποιώ αυτή την καταχώριση άμα μου 'ρθει. Αυτήν την συγκεκριμένη μόνο.

Μου το επιτρέπω, κι έτσι θα κάνω, διότι έτσι θέλω.

ΧΑ!

AlLm

H Κύπρος ήταν πάντα Ευρώπη

Φως στο Τούνελ

Οι άνθρωποι που

Μπουλουκούθκια

Το Παναύριν του Κατακλυσμού

Aγάπες Μου!@#$$%%^^*(*&^%

Όι μάνα μου!

Σημειωτική

Δύο Χώροι

Δήμος Λευκάρων

Εδιασκέυασα, για τα Χριστούγεννα, ένα δ[ύ]στιχο του Χριστιανόπουλου

Τελικά‚

Αγαπητέ ανύπαρκτε αναγνώστη,

Ο άνθωπος κάθε φόρα

Προβληματικό Φανταστικό Μπαρ

The Love Song of J. Alfred Prufrock (Culturally Adjusted)

Tree Within

This Thriller is Over

The Times They Are a-Changin'

~

Ο Μπουλγκάκοφ τόσα ήξερε τόσα έγραφε

Dear Past Present,

Του Ιδιωτικού Δ

Μνήμη

Η Geroge Eliot, μια μέρα, είχε επιφοίτηση:

Μεταίχμιο

'Ανθρωποι και Σαλιγκάρια (Σε Φόρα Κατηφόρα)

Θυμήθηκα

΄Εγκλημα και Τιμωρία

Yet Another Dream

Το Γουρούνι της Ε

Διδακτική Ανάρτησις

+/- ~> InconsequentiaL

πως να διαπράξεις μια γενοκτονία:

Ελλάς: Συνειρμοί

Αν μη τι Αλλο, Λύθηκε το Θέμα με τα Σκουπίδια (Προσωρινά)

Θυμίζει

Μου είπαν πως αυτό που είπα είναι σούπερ

Not a Cultural Shock, Just a Shock

Μαυρος Κύκλος

Μια σκέψη

Του Ιδιωτικού(;) Γ

2/2

Ήταν Ωραίο

Η Ελεύθερη Πολιορκημένη

Μικρή Αγγελία

Η πολυγλωσσία της Kate Bush

1/2

H Xαρά Της Κυριακής

Ένα μπλοκ για τον Ρεμόν Κενώ θα ήταν αλλιώς, μα τούτο είναι για τον Ρεμόν Κενό και είναι έτσι:

Μην με παρεξηγείς

Visual Mental Node: Memory: Smile Baby

Εσύ Αποφασίζεις*

Υ.Γ.: Είχα Ξεχάσει Να Γράψω Τίτλο

The Wind-Down Bird Chronicle

2+

ΖΕΣΤΕΣ =>Καλο Καλοκαίρι

Του Ιδιωτικού Β

Ο αγαπημένος δεινόσαυρος της Κ.

Ο Άνθρωπος

Παρότρυνση (ατχς)

Πρωταπριλιά

A Visual Mental Node: Μνήμη (Fragments of*)

Μικρό Ταξίδι για ένα παιχνίδι

Ο τρόπος που ένιωθε μερικές φορές (δηλ, τουλάχιστον δύο)

Η γραμμή

Διακειμενικότητα του Ιδιωτικού (Σύμπαντος)

Αν είναι να ρθει, ας έρθει τουλάχιστον My Way

Σαχλαμαρίζω, therefore I am

Almost-a-together-Portrait

Σε κάποιες χώρες

"Dada

Μια Eμπεριστατωμένη Aνάλυσις Eνός Φλυτζανιού

Apology

NO GHOST JUST A SHELL: μια διακειμενική εορταστική αφήγηση για μια ΚΡΊΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΌΤΗΤΑΣ που ικανοποίησε τον μπαμπά-χριστούγεννα και άλλαξε ένα κορίτσι

A Dream Within A Dream

Θα Τίποτε

Os Gêmeos σημαίνει οι δίδυμοι

Ένα παιχνίδι: Εφευρίσκοντας τόπους κοινούς

Aγάπες Μου!@#$$%%^^(&^%