Not a Cultural Shock, Just a Shock

Η καθηγήτρια των γερμανικών μου, αποφάσισε εν όψει των χριστουγέννων να μου μάθει πως να τυλίγω χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού. όταν μου το ανακοίνωσε με χαρά και υπερηφάνεια κρατήθηκα και δεν την ενημέρωσα πως το να μάθω να τυλίγω χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού μου φαντάζει λιγότερο ενδιαφέρον κι από να μάθω πως αδειάζουν μιαν αποχέτευση.
τα τυλίξαμε τα χαρτομάντιλα. καλώς, ευχαριστώ της λέω, θα το δείξω στη μάνα μου, ίσως θέλει να το κάνει σε καμιά μάζωξη που θα οργανώσει.

-α, όχι εσύ να τα κάνεις
-εγώ δεν έχω χρόνο γι αυτά, η μάνα μου που της αρέσουν κάτι τέτοια ίσως να ενδιαφέρεται (=ευφημισμός για το χέστηκα για τα σταυροειδή χαρτομάντιλα που εκπορεύεται από ευγενική πρόθεση).

οπότε και μου αφηγείται πως πρόσφατως είχε βρεθεί στο σούπερμάρκετ και βοήθησε μια κυρία που ήταν έτοιμη να τα φτύσει (όπως έλεγε η ίδια η κυρία) και είχε πολλές δουλειές και να ταΐσει τόσο κόσμο και γιατί να ταΐσει τόσον κόσμο; ας ταΐσει λιγότερους, της είπε η Γερμανίδα και τέλος παντων καταλήξαμε σε μια συζήτηση που ήταν μια κριτική από μέρους της για τον τρόπο ζωής σε αυτή τη χώρα που επέλεξε να ζήσει και μια επί μέρους συμφωνία και επί μέρους διαφωνία από μέρους μου, όπως επίσης και μια έκπληξη μπροστά στην άρνηση της να αποδεχτεί έστω ως ενδεχόμενο, το να μην είναι μερικά πράγματα καταναγκαστικές αγγαρείες για κάποιους, αλλά πηγή ικανοποίησης και δημιουργική απασχόληση.

επιθυμώντας να τελειώνουμε με το θέμα έκανα το σχόλιο
-συνεπώς αντιλαμβάνομαι πως για σένα κάποια πράγματα ήταν πολιτιστικό σοκ
οπότε και απάντησε με κατάφαση υπερθετικού ύφους και συνέχισε ώστε να μου πει ότι
-έτσι κι εσύ δεν πρέπει να τρέχεις όλη μέρα πρέπει να βρεις τον χρόνο για να τυλίξεις χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού. μια ώρα ελεύθερο χρόνο δεν έχεις;

βραδύνους γαρ, μόνο τότε συνειδητοποίησα πως όλη αυτή η ξεκάρφωτη συζήτηση έγινε επειδή το θεώρησε απαράδεκτο να μην μπορώ να βρω το χρόνο για να τυλίγω χαρτομάντιλα σε σχήμα σταυρού.
οπότε και της εξήγησα πως μια ώρα ελεύθερο χρόνο και παραπάνω τον έχω αλλά καλή μου κυρία
-είναι θέμα προτεραιοτήτων - βλέπεις αυτή την ώρα προτιμώ να διαβάσω ή να πάω μια βόλτα στη θάλασσα.
-α μάλιστα, δηλαδή έχεις χρόνο για να διαβάσεις ένα βιβλίο;
-ναι, για να διαβάσω ένα βιβλίο έχω χρόνο, για να τυλίγω χαρτομάντιλα όχι.
-εντάξει τότε, νόμισα πως ήσουν σαν τους άλλους.
κι ύστερα μου είπε την πρωτότυπη ιδέα να κόψω χαρτί σε σχήμα αστεριού και να φτιάξω σουβέρ ή στολίδια
-είναι πολύ όμορφο και ευκολο το κάνουμε πολύ εμείς στη Γερμανία (ντοιγκ: δηλαδή είχε την εντύπωση πως οι χειροτεχνίες, αθλίας αισθητικής ή μη, είναι πατέντα της γερμανικής κουλτούρας;)
-πράγματι εύκολο κι ευχάριστο, μπις ντονερσταγκ τσους.

κι έφυγα με πλατύ χαμόγελο που λίγα βήματα αργότερα μετουσιώθηκε σε γέλιο.
μου είχε φτιάξει τη μέρα αυτός ο ηλίθιος διάλογος που συνέβηκε, αξίζει να σημειωθεί, στον πληθυντικό ευγενείας.

For the record:

Δεν έχω χρόνο για




Έχω χρόνο για

Ήταν Ωραίο

Ήταν λέει ένα καρναβαλιστικο πάρτι. ήταν όλοι οι άνθρωποι μου εκεί. αυτοί που ζουν εντός και εκτός συνόρων. ο χώρος υποτίθεται πως ήταν το σπίτι των γονιών μου, αλλά έμοιαζε με το σπίτι που μένω εγώ.

Στο όνειρο συναναστρεφόμουν κυρίως με δύο άτομα:
α) Έναν φίλο που ήρθε από το εξωτερικό και ψαχναμε τελευταία στιγμή να του βρούμε στολή, διότι οι άλλοι διασκέδαζαν ήδη στο διπλανό δωμάτιο. Δύο ενδιαφέροντα παρουσιάζει η περίπτωση αυτή. 1. ενώ είχα την αίσθηση ότι ήταν συγκεκριμένος φίλος, η εμφάνιση ήταν αυτή ενός γνωστού. 2. ενώ οι δυο μας αγωνιστήκαμε αρκετά να τον κάνουμε αξιοπρεπές καρναβαλόμουτρο, ύστερα έβαλε από πάνω τα ρούχα του και πήγε και κάθισε φορώντας τα κανονικά του ρούχα του και την στολή του από κάτω απο αυτά [τώρα που το σκέφτομαι πολύ κονσέπτιουαλ περίπτωση αυτός - είμαι ένας, που φαίνομαι άλλος και είμαι ντυμένος κι εγώ μασκε, αλλά δεν το βλέπετε διότι το κρύβω! (έλεγε ότι θα τα βγάλει τα κανονικά μετά, αλλά μετά ξύπνησα)]

β) Το άλλο άτομο ήταν η Μ. Στη Μ επίσης βρήκα διάφορα πράγματα για να συμπληρώσει τη στολή της. Μόλις ξύπνησα τα θυμόμουν, τώρα ξέχασα. Πάντως μιλούσαμε πολύ και γελούσαμε όλη την ώρα με ένα συγκρατημένο άγχος να τελειώνουμε να πάμε δίπλα. Η Μ. ήταν πολύ θετική παρουσία στο όνειρο και ήμασταν κι οι δυο πολύχρωμες (ενώ ο κονσέπσιουαλ τύπος κινούνταν σε αποχρώσεις γκρι, μαυρο, λαδί...). Επίσης, η Μ μου είχε αλείψει μέλι στο αριστερό χέρι. Για κάποιο λόγο που δεν κατανοώ στο ξύπνιο, θεωρήσαμε ότι ήταν το final touch στο δικό μου κοστούμι. Αυτό το θέμα με το μέλι το βίωσα έντονα. Αφού τις τελευταίες στιγμές του ύπνου που ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, είχα συναίσθηση ότι έβλεπα όνειρο, ότι ήμουν στο κρεβάτι μου, άκουγα ήχους από τον δρόμο. Ε λοιπόν, έκανε ψύχρα και ήθελα να περάσω το χέρι μου κάτω από το σεντόνι και δεν το έκανα επειδή είχε μέλι πάνω και θα κολλούσε (!). ένιγουέι, ξύπνησα όταν είχαμε επιτέλους τελειώσει η Μ κι εγώ και πήγαμε το δωμάτιο με τους πολλούς. Ελάχιστα πρόσωπα έβλεπα, οι περισσότεροι ήταν σκιές, όμως ήταν όλοι μου οι άνθρωποι. Ξύπνησα με μια χαρά! ουουουου: BLISS! Στο αποχωρητήριο και ενώ αναπολούσα το υπέροχο αυτό όνειρο, έκανα την εκπληκτική σκέψη:

"τι ωραία, ήταν λες και πρόκειται να πεθάνω και βρέθηκα, έστω νοερά, με όλους τους ανθρώπους μου"

η τρομερή αυτή σκέψη ξεφούσκωσε σε κλάσματα του δευτερολέπτου την φούσκα της ευτυχίας μου, παράλληλα με το ξεφούσκωμα της άλλης μου φούσκας. και δεν έφτανε αυτό, αμέσως έφερα στον νου το Bye Bye Love ως soundtrack και την αποχαιρετιστήρια παράσταση του Joe Gideon ως video projection (τι ξεφούσκωσε, ποδοπατήθηκε). Πάντως, μόλις έφυγα απο κει και καθ οδόν για το κρεβάτι μου, όπου και θα έβλεπα το επόμενο αριστουργηματικό όνειρό μου, επανήλθε αυτό το bliss που ένιωθα μόλις ξύπνησα. Tο συμπέρασμα, δηλαδή, είναι ότι στο αποχωρητήριο δεν πρέπει να σκέφτομαι, διότι δεν μου βγαίνει σε καλό.

Εν κατακλείδι: με δεδομένο, ότι συχνά τα όνειρα μου σχετίζονται εμφανώς με την μέρα που πέρασε πριν πάω για ύπνο, αποδίδω την επιτυχία μου αυτή σε δύο γεγονότα:
1. εχτές θυμήθηκα ένα αστείο περιστατικό από τις περσινές απόκριες
2. τριγυρίζει αυτές τις μέρες στο μυαλό μου το The Presentation of Self in Everyday Life

H Xαρά Της Κυριακής

Στις 6 ξυπνάς δίχως να ξέρεις γιατί - έτσι έτυχε.
Στις 7 και αφού έχεις διαβάσει κάτι υπνωτικό και άρχισες να νυστάζεις αρχίζουν να κτυπούν οι χαρμόσυνες καμπάνες.
Οι χαρμόσυνες καμπάνες σιωπούν σχετικά νωρίς και η χαρμόσυνη μελωδία τους αντικαθιστάται από την μιαν άλλην ιερή μελωδία της ευτυχίας.
Μέχρι τις 8:30 έχουν πιάσει δουλειά κάτι εργάτες σε κοντινό κτήριο (μα γιατί δεν αργούν;) οπότε το σύστημα γίνεται ντόλμπι σαράουντ.

κι όλ' αυτά τα extras στην τιμή ενός και μόνο ενοικίου. αν πάλι είσαι άστεγος, εντελώς δωρεάν, στην άνεση ενός γραφικού παγκακίου.





~τελικά το μικρό σπίτι στο λιβάδι δεν είναι μια απλή σαπουνόπερα - είναι φιλοσοφία.