Τελικά‚

η Πολιτική Ανυπακοή μπορεί να υπήρξε οραματισμός ρομαντικών διανοούμενων‚ αλλά ως κοινωνική πραγματικότητα βιώθηκε‚ τρόπον τινά‚ ούχι από τους ρομαντικούς διανοούμενους‚ αλλά από ένα σωρό αχάπαρους‚ αγράμματους‚ τεμπέληδες Κύπριους που -κατά διασκεδαστικόν τρόπον- έζησαν την ίδια σχεδόν εποχή (καλά σχετικό αυτό) με τους ρομαντικούς διανοούμενους που…δεν το ήξεραν αλλά ονειρεύονταν να ζήσουν στην νήσο Κύπρo.


Εξηγούμαι:  

Διασκέδασα* τα μέγιστα διαβάζοντας για το τεράστιο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί με την τεμπελιά των φτωχών Κυπρίων που αποτελούσαν το εργατικό δυναμικό μιας προ-βιομηχανικής κοινωνίας. Ήδη δυο μήνες μετά την άφιξη τους στο νησί οι Βρετανοί αξιωματούχοι παρατηρούσαν με σχετική απελπισία την οκνηρία των ντόπιων οι οποίοι‚ αν και φτωχοί‚ ένοιωθαν ικανοποιημένοι με τα λίγα που είχαν. Λέει ο επίτροπος Wauchope:

We have offered 6‚ 7 & 8 piastres per day for a month but until yesterday we were unsuccessful in getting anybody; at the same time the bazaar is always crowded with sturdy well-to-do looking men doing nothing. They won’t work unless they are forced.

Όπως σημειώνει ο Ρολάνδος Κατσιαούνης στο βιβλίο του Labour‚ Society and Politics in Cyprus During the Second Half of the Nineteenth Century‚ αυτό που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν οι Βρετανοί ήταν πως αυτός ο λαός είχε τον έλεγχο της εργασιακής του πορείας και πως η αδιαφορία των ανθρώπων αυτών απέναντι στην υλική επιβράβευση μπορούσε να εξηγηθεί μέσω της αίσθησης των φτωχών για το τι εστί άνεση‚ αλλά και για το μέγεθος των ανέσεων που επέτρεπε η κοινωνική θέση του καθέτως να διεκδικήσει.

‘Εγραφε ο επίτροπος της Κερύνιας το 1881:

…Although the demand of labour exceeds the supply‚ a great number of men‚ as soon as they have made sufficient money to provide for themselves with such food as is absolutely necessary and a few paras to spend on tobacco and coffee‚ refuse to work again until they have spent their last coin.

Το αποτέλεζμα αυτής της περιφρόνησης των φτωχών ήταν ένας αρκετά μεγάλος βαθμός ανεξαρτησίας των ιδίων αλλά και το παράδοξο του η κυβέρνηση‚ παρ’ όλο που πλήρωνε καλύτερα απ’ ότι η "ελευθερη αγορά" ‚ να "παρακαλεί" για εργάτες. Μέχρι που έφτασε στο να θεσπίσει νομοθεσία υποχρεωτικής εργασίας για δημόσια έργα…

Επιπλέον‚ όσοι δέχονταν να εργαστούν για την κυβέρνηση εγκατέλειπαν αυτές τις δουλειές με την άφιξη της περιόδου της συγκομιδής για να εργαστούν στα χωράφια.

Η παράδοξη αυτή στάση του κυπριακού λαού συνεχίστηκε και στην δεκαετία του 90 όπου υπήρχε μεγάλη ανάγκη για εργάτες‚ καθώς η αγορά προσέφερε όλο και περισσότερες ευκαιρίες εργασίας και οι άνθρωποι άρχιζαν να μορφώνονται και να αποκτούν εργασιακές φιλοδοξίες.

Ως γνήσια απόγονος των Κυπρίων που περιέγραψα‚ κατακυριεύομαι από οκνηρία και βαριέμαι να βρω τις αναφορές για τις Kύπριες που αρνούνταν να δουλέψουν σε σπίτια πλουσίων (ΧΑΧΑΧΑ)…γενικώς βαριέμαι να συνεχίσω με την αντίσταση των κυπρίων στη φορολογία‚ την απαξίωση της εκκλησίας‚ την συμπαράσταση στους ληστές και και και…και καλά κάνω διότι αν συνέχιζα θα αντέγραφα το βιβλίο**.

*ο νούρος του σσιυλλου εν ισιώννει (κλαυσίγελως)

**=το προαναφερθέν αξιόλογο βιβλίο του Κατσιαούνη από το οποίο δεν έχω κάνει σε καμία περίπτωση την πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.

Αγαπητέ ανύπαρκτε αναγνώστη,

Το ξέρω πως δεν υπάρχεις,αλλά είπα να σε χαιρετήσω αφού όταν θα διαβάσεις ετούτο δω το μεγαλούργημα θα υπάρξεις.

Αναλογίσου λοιπόν, πως σύμφωνα με τον ως άνω αυταπόδεικτο συλλογισμό και οι καταχωρήσεις της αδράνειας δεκάδων ημερών, υπάρχουν. Απλώς θα καταχωρηθούν όταν θα υπάρξεις κι εσύ (μην παν και χαμένες..).
Όπως καταλαβαίνεις, ΑΥΤΌΣ ήταν ο λόγος της μέχρι τώρα απουσίας τους και κανένας άλλος.

Με τιμή (προσιτή),
AlLm

Ο άνθωπος κάθε φόρα

* *

τι θλιβερό
εκείνο το "αφάνταστη"!

Προβληματικό Φανταστικό Μπαρ

Επήα σε ένα μπαρ που ήταν Φανταστικό.
Επειδή όμως ήταν Φανταστικόν έχω κάποιες αμφιβολίες ως προς το αν τελικά επήα. Δηλαδή.....θέλω να πω....αφού ήταν Φανταστικόν... Μπορεί τζαι να το φαντάστηκα - σε έναν όνειρο για παράδειγμα ή σε μια κρίση πυρετού. Άλλωστε ήταν κλειστόν τζ' έμεινα π' όξω. Επήα δηλαδή αλλά εν τζ αι εμπήκα μέσα. Άρα εν τζαι μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι υπάρχει που την στιγμή που εν τζαι επήα τέλια. Πάντως αν υπάρχει, εν φιλικό προς στους αλλόφωνους, τζι' αν δεν υπάρχει: ουάου βλέπω όνειρα σε 2+ αλφάβητα τζαι βκάλλω τα τζαι φωτογραφίες οι οποίες καταφέρνουν να υπάρχουν τζαι στο ξύπνιο -εκτός αν τζιμούμαι ακόμα!-

Ενδεχομένως να ισχύει το ακόμα πιο ενδιαφέρον να υπάρχει, αλλά να μεν επήα - απλά να το εφαντάστηκα!

Εδώ που τα λέμε πρόκειται για ένα μυστήριο ανάξιο προσπάθειας για την διαλεύκανση του, διότι, έτσι τζ' αλλιώς, όπως ξέρει καλλίτερα ο καψερός ο Κεσερού, τόσον η έννοια όσον τζαι η κατάσταση λεγόμενη πραγματικότητα είναι προβληματική.

The Love Song of J. Alfred Prufrock (Culturally Adjusted)

'Εχω την πεποίθηση πως αν ο Prufrock είχε ζήσει στην Κύπρο, το ποίημα του θα ήταν διαφορετικό τουλάχιστον σε ένα σημείο:


S'io credesse che mia risposta fosse
A persona che mai tornasse al mondo,
Questa fiamma staria senza piu scosse.
Ma perciocche giammai di questo fondo
Non torno vivo alcun, s'i'odo il vero,
Senza tema d'infamia ti rispondo.

Let us go then, you and I,
When the evening is spread out against the sky
Like a patient etherizedupon a table;
Let us go, through certain half-deserted streets,
The muttering retreats
Of restless nights in one-night cheap hotels
And sawdust restaurants with oyster-shells:
Streets that follow like a tedious argument
Of insidious intent
To lead you to an overwhelming question . . .
Oh, do not ask, "What is it?"
Let us go and make our visit.

In the room the women come and go
Talking of 'harnaki ofto'.

The yellow fog that rubs its back upon the window-panes,
The yellow smoke that rubs its muzzle on the window-panes
Licked its tongue into the corners of the evening,
Lingered upon the pools that stand in drains,
Let fall upon its back the soot that falls from chimneys,
Slipped by the terrace, made a sudden leap,
And seeing that it was a soft October night,
Curled once about the house, and fell asleep.

And indeed there will be time
For the yellow smoke that slides along the street,
Rubbing its back upon the window-panes;
There will be time, there will be time
To prepare a face to meet the faces that you meet;
There will be time to murder and create,
And time for all the works and days of hands
That lift and drop a question on your plate;
Time for you and time for me,
And time yet for a hundred indecisions,
And for a hundred visions and revisions,
Before the taking of a toast and tea.

In the room the women come and go
Talking of 'harnaki ofto'.

And indeed there will be time
To wonder, "Do I dare?" and, "Do I dare?"
Time to turn back and descend the stair,
With a bald spot in the middle of my hair--
[They will say: "How his hair is growing thin!"]
My morning coat, my collar mounting firmly to the chin,
My necktie rich and modest, but asserted by a simple pin--
[They will say: "But how his arms and legs are thin!"]
Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.

For I have known them all already, known them all:--
Have known the evenings, mornings, afternoons,
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?

And I have known the eyes already, known them all--
The eyes that fix you in a formulated phrase,
And when I am formulated, sprawling on a pin,
When I am pinned and wriggling on the wall,
Then how should I begin
To spit out all the butt-ends of my days and ways?
And how should I presume?

And I have known the arms already, known them all--
Arms that are braceleted and white and bare
[But in the lamplight, downed with light brown hair!]
Is it perfume from a dress
That makes me so digress?
Arms that lie along a table, or wrap about a shawl.
And should I then presume?
And how should I begin?
. . . . .
Shall I say, I have gone at dusk through narrow streets
And watched the smoke that rises from the pipes
Of lonely men in shirt-sleeves, leaning out of windows? . . .

I should have been a pair of ragged claws
Scuttling across the floors of silent seas.

. . . . .

And the afternoon, the evening, sleeps so peacefully!
Smoothed by long fingers,
Asleep . . . tired . . . or it malingers,
Stretched on the floor, here beside you and me.
Should I, after tea and cakes and ices,
Have the strength to force the moment to its crisis?
But though I have wept and fasted, wept and prayed,
Though I have seen my head [grown slightly bald]brought in upon a platter,
I am no prophet--and here's no great matter;
I have seen the moment of my greatness flicker,
And I have seen the eternal Footman hold my coat, and snicker,
And in short, I was afraid.

And would it have been worth it, after all,
After the cups, the marmalade, the tea,
Among the porcelain, among some talk of you and me,
Would it have been worth while,
To have bitten off the matter with a smile,
To have squeezed the universe into a ball
To roll it toward some overwhelming question,
To say: "I am Lazarus,come from the dead
Come back to tell you all, I shall tell you all"--
If one, settling a pillow by her head,
Should say: "That is not what I meant at all.
That is not it, at all."

And would it have been worth it, after all,
Would it have been worth while,
After the sunsets and the dooryards and the sprinkled streets,
After the novels, after the teacups, after the skirts that trail along the
floor--
And this, and so much more?--
It is impossible to say just what I mean!
But as if a magic lantern threw the nerves in patterns on a screen:
Would it have been worth while
If one, settling a pillow or throwing off a shawl,
And turning toward the window, should say:
"That is not it at all,
That is not what I meant, at all."

. . . . .

No! I am not Prince Hamlet,nor was meant to be;
Am an attendant lord, one that will do
To swell a progress, start a scene or two,
Advise the prince; no doubt, an easy tool,
Deferential, glad to be of use,
Politic, cautious, and meticulous;
Full of high sentence, but a bit obtuse
At times, indeed, almost ridiculous--
Almost, at times, the Fool.

I grow old . . .I grow old . . .
I shall wear the bottoms of my trousers rolled.

Shall I part my hair behind? Do I dare to eat a peach?
I shall wear white flannel trousers, and walk upon the beach.
I have heard the mermaids singing, each to each.

I do not think that they will sing to me.

I have seen them riding seaward on the waves
Combing the white hair of the waves blown back
When the wind blows the water white and black.

We have lingered in the chambers of the sea
By sea-girls wreathed with seaweed red and brown
Till human voices wake us, and we drown.

______________________________________


original

Tree Within

sometimes I feel like a Cypress Tree living within a Flamboyant Tree
and
sometimes I feel like a Flamboyant Tree hiding in a Cypress Tree
and
yet there are times when I simply feel like an Idiot(ic Tree).

original photos by: * *

This Thriller is Over

(*****)

The Times They Are a-Changin'

Στο παρελθόν τραγουδούσα:

Πλέον τράγουδω:

Πάντως διαχρονικά τα καλοκαίρια ζεσταίνομαι

~

Όταν ήμουν περίπου πέντε χρονών ο παππούς μου έδωσε ένα φυλακτό, το οποίο όπως ο ίδιος πίστευε, είχε μέσα τίμιο ξύλο. Μου είπε να το φυλάξω και να το δώσω στον αδερφό μου όταν αυτός θα έπρεπε να καταταγεί στο στρατό. Το φύλαξα με έντονο αίσθημα ευθύνης και το έδωσα στον αδερφό αρκετά χρόνια αργότερα όταν έκρινα πως ήρθε καιρός.


Όταν έπαιρνα το φυλακτό δεν αναρωτήθηκα για ποιο λόγο χρειαζόταν να κρατήσω και να δώσω εγώ το φυλακτό στον αδερφό μου κι όχι ο ίδιος ο παππούς.

Ο Μπουλγκάκοφ τόσα ήξερε τόσα έγραφε

Αν όμως είχε κάνει τη σωστή έρευνα θα ήξερε πως ο Σατανάς δεν συχνάζει στην Μόσχα, αλλά στην Λευκωσία:

Είναι ματαιόδοξος αφού του αρέσει να τον αποκαλούν Φοίβο σαν τον Θεό Απόλλωνα:

και πέρα από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες έχει ευαισθησίες που εκδηλώνονται με την συμπαράσταση που δείχνει σε συγκεκριμένους
πρόσφυγες:

Dear Past Present,

I wonder

Yours,
AlLm

Του Ιδιωτικού Δ

σήμερα πληκτρολόγησα displacedmost.blogspot.com
κοίταξα πάνω αριστερά
και άρχισα να σιγοτραγουδώ:


How to find you?
Maybe by your singing
A weird trail of notes in the water
One white whale in all these oceans
One white whale
Slipping through the nets of silence
Under polar ice caps
miles down
You leave your echoes in the water
One white whale in all these oceans
One
White
Whale.



Α Β Γ

Μνήμη

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν και πόσο θα διαφοροποιείτο η στάση η δική μου και άλλων απέναντι στην επιλογή ολικής διαγραφής μνήμης συγκεκριμένων ανθρώπων/καταστάσεων όπως γίνεται στο We Can Remember It For You Wholesale, ή με την απλούστερη μέθοδο των MIB, στην περίπτωση που η δυνατότητα αυτή έπαυε να είναι υποθετική.

Η Geroge Eliot, μια μέρα, είχε επιφοίτηση:

Blessed is the man who, having nothing to say, abstains from giving wordy evidence of the fact

Καλημέρα

Μεταίχμιο

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
[θ' αλλάξουμε ζωή;]



*