We have offered 6‚ 7 & 8 piastres per day for a month but until yesterday we were unsuccessful in getting anybody; at the same time the bazaar is always crowded with sturdy well-to-do looking men doing nothing. They won’t work unless they are forced.Όπως σημειώνει ο Ρολάνδος Κατσιαούνης στο βιβλίο του Labour‚ Society and Politics in Cyprus During the Second Half of the Nineteenth Century‚ αυτό που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν οι Βρετανοί ήταν πως αυτός ο λαός είχε τον έλεγχο της εργασιακής του πορείας και πως η αδιαφορία των ανθρώπων αυτών απέναντι στην υλική επιβράβευση μπορούσε να εξηγηθεί μέσω της αίσθησης των φτωχών για το τι εστί άνεση‚ αλλά και για το μέγεθος των ανέσεων που επέτρεπε η κοινωνική θέση του καθέτως να διεκδικήσει.
…Although the demand of labour exceeds the supply‚ a great number of men‚ as soon as they have made sufficient money to provide for themselves with such food as is absolutely necessary and a few paras to spend on tobacco and coffee‚ refuse to work again until they have spent their last coin.Το αποτέλεζμα αυτής της περιφρόνησης των φτωχών ήταν ένας αρκετά μεγάλος βαθμός ανεξαρτησίας των ιδίων αλλά και το παράδοξο του η κυβέρνηση‚ παρ’ όλο που πλήρωνε καλύτερα απ’ ότι η "ελευθερη αγορά" ‚ να "παρακαλεί" για εργάτες. Μέχρι που έφτασε στο να θεσπίσει νομοθεσία υποχρεωτικής εργασίας για δημόσια έργα…
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν και πόσο θα διαφοροποιείτο η στάση η δική μου και άλλων απέναντι στην επιλογή ολικής διαγραφής μνήμης συγκεκριμένων ανθρώπων/καταστάσεων όπως γίνεται στο We Can Remember It For You Wholesale, ή με την απλούστερη μέθοδο των MIB, στην περίπτωση που η δυνατότητα αυτή έπαυε να είναι υποθετική.
Blessed is the man who, having nothing to say, abstains from giving wordy evidence of the fact
Καλημέρα
Αδίκημα
Απονομή δικαιοσύνης
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
[Διαβάζω εφημερίδες μόνο στις διαδικτυακές τους εκδόσεις και κάποιες μέρες ούτε αυτό. Την Παρασκευή έμαθα τα νέα από μπλογκ πρώτα κι ύστερα μόνο έψαξα την είδηση στον τύπο. Αυτό που με εντυπωσιάζει είναι που πέρα από τα μπλογκ, δεν είδα αντίδραση].
Δίδαγμαν: ο κινηματογραφιστής που δεν έχει μυαλό,
έχει στραβό κεφάλι
[κατά το: από'ν εσιει νουν έσιει πόδκια]
0. γίνε επικίνδυνος και θρασύς (γενικώς).
1. ταπείνωσε και μάντρωσε έναν λαό σ' ενα υπαίθριο κλουβί.
2. περίμενε να πεινάσει. πολύ.
3. βομβάρδισε ανηλεώς εντός του κλουβιού.
4. live with yourself.
† μπράβο: mission accomplished, μπορείς να πας να πεις καμιά προσευχή για την ευημερία των παιδιών σου τώρα.
του αισιόδοξου:
The future's in the air
I can feel it everywhere
Blowing with the wind of change
μου:
The jury's sleepless
We found your weakness
And it's right outside your door
Now testify
του απαισιόδοξου:
Like a true nature's child
We were born, born to be wild
We can climb so high
Μέχρι πριν 3-4 χρόνια η σκέψη να ζήσω στην Ελλάδα ήταν ευχάριστη.
Δεχόμουν τέτοιες ερωτήσεις και απαντούσα πως, δεν ξέρω αν θα με ενδιέφερε για μόνιμη κατοίκιση, αλλά σίγουρα οι Αθήνα και Θεσσαλονίκη (στη Θεσσαλονίκη έχω ήδη ζήσει) με ελκύουν ώστε να ζήσω εκεί ευχαρίστως για ένα διάστημα, αν προκύψει κίνητρο. Δίχως ιδιαίτερο κίνητρο, θα έλεγα πως πάλι μου άρεσαν, παρ' όλ' αυτά υπήρχαν άλλες πόλεις στην Ευρώπη(=ζώνη στην οποία μπορώ να κινούμαι με ευκολία) που έβρισκα περισσότερο ελκυστικές.
Η κατάσταση στην Ελλάδα - είναι πλέον θλιβερή. Για μένα το αρχικό σοκ ήρθε με τις απεριόριστες καταλήψεις και απεργίες στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. μια χώρα στην οποία είναι πρακτικά αδύνατον να ολοκληρώσει κάποιος τη σπουδή του στον προκαθορισμένο χρόνο, επειδή δεν εμφανίζονται οι καθηγητές*, ή δεν του επιτρέπεται η είσοδος στο κτήριο από καταληψίες που στην πλειοψηφία τους ανάθεμα κι αν έχουν κάποιο αίτημα να προβάλουν με τις καταλήψεις αυτές, που οι φοιτητές περνούν από τον ένα χρόνο στον άλλον, έχοντας κάνει μαθήματα για 1; 2; μήνες, κι ύστερα παίρνουν πτυχίο, υπερβαίνει οποιουδήποτε χαρακτηρισμού.
*ή επειδή όταν εμφανίζονται συμπεριφέρονται σαν ντίβες
Κι ύστερα έχουμε τους χιουμορίστες γιατρούς - που καταφέρνουν να συνδυάζουν τα χόμπι τους (ψηφιακή φωτογραφία/ταινίες μικρού μήκους κλπ) με τα χειρουργεία.
Το καλοκαίρι του 2007 ήρθα για ένα σύντομο ταξίδι στην Αθήνα. Έτυχε να έρθω την ημέρα που ξεκίνησαν οι πυρκαγιές. Ο αέρας ήταν γεμάτος στάχτη στο κέντρο της πόλης. Θυμάμαι που φτάνοντας στο ξενοδοχείο, κι αλλάζοντας ρούχα, παρατήρησα πως ακόμα και μέσα στα εσώρουχα μου υπήρχε στάχτη! Οι πυρκαγιές είπα; Με συγχωρείτε-πληκτρολογικό ολίσθημα- οι εμπρησμοί ήθελα να πω.
'Ηρθα και το περασμένο καλοκαίρι στην Αθήνα. Αυτή τη φορά είχα περισσότερο χρόνο. Επισκέφτηκα κάμποσα μουσεία, πήγα θέατρο, έπινα καφέ με θέα την ακρόπολη, πήγα εκδρομές στα περίχωρα των αθηνών και σε κοντινό νησί. Όμορφη η Ελλάδα ξανά-σκέφτηκα. Ότι και να πεις, οι ομορφιές της είναι....ομορφιές. κι η Αθήνα ως πόλη προσφέρει άπειρες επιλογές.
Κι όμως, η πιο έντονη μου ανάμνηση, είναι τα σκουπίδια. Δεν έχω ξαναδεί τόσο σκουπίδι σε πόλη. Για την ακρίβεια παρόμοιες συνθήκες σε αυτό το θέμα έχω δει μόνο σε ορεινά χωριά φτωχών χωρών όπως αυτές της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. Πως είναι δυνατόν, σε δρόμο τόσο κεντρικό και τουριστικό όπως η Ερμού να βλέπεις τόσο σκουπίδι! Θυμάμαι σ' ένα σημείο έκλεινε ο δρόμος λόγω των σκουπιδιών...αυτό το πράμα θέλει μέρες, ίσως βδομάδες για να γίνει...
και σήμερα, διαβάζοντας ειδήσεις, συνειδητοποιώ πως το θέμα με τα σκουπίδια λύθηκε. Η αστυνομία και οι πολίτες συνεργάστηκαν άψογα και τα έκαψαν όλα. Δεν υπάρχουν πλέον λοιπόν σκουπίδια στην Ερμού. Δεν υπάρχουν βέβαια ούτε οι επιχειρήσεις καμπόσων ανθρώπων, α και είχαμε και ένα θάνατο...ήταν μικρός θάνατος όμως, ήταν μικρός (15χρονών) ο νεκρός. Τι να κάνουμε; Παράπλευρες απώλειες. Πάντως δεν έχουμε πλέον βουνά από σκουπίδια στην Ερμού. Έχουμε κάτι κούκλες από μαγαζιά που δεν κάηκαν ολοσχερώς, αλλά αυτές δεν καταλαμβάνουν και τόσο χώρο, να:
πηγή
Μετά από αυτήν την επιτυχία μένει μόνο να λύθεί το άλλο μείζων θέμα αυτού του τόπου: Να κατατροπώσουμε τους παλιοσκοπιανούς που θέλουν κι αυτοί να δηλώνουν Μακεδόνες. Αν είναι δυνατόν. Η ένδοξη ονομασία Μακεδονία, πρέπει να ανήκει μόνο στους υπηκόους του Ενδοξου Ελληνικού Κράτους. Ίσως βέβαια για αυτό το διεθνές παιχνίδι πολιτικής, να χρειάζονται ικανότεροι επαγγελματίες. Μήπως, λέω μήπως, να παραδοθεί η διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής του κράτους στους συμβούλους της μονής Βατοπεδίου; Κι ύστερα που ξέρεις, παλι με χρόνια με καιρούς, ίσως η Ισταμπούλ πάλι Κωσταντινούπολη να' ναι.
Ήταν ένας μαυρος τύπος που σκεφτόταν πως εζούσε μέσα σ' έναν κύκλο.
άμα βαριέμαι, μου περνάει.
κι ύστερα που μου περνάει, ξαναβαριέμαι.
κι άμα λυπάμαι μετά χαίρομαι.
κι ύστερα ξανά λυπάμαι και ξαναχαίρομαι.
κι άμα ερωτευομαι μετά απομυθοποιώ.
κι ύστερα ξαναερωτευομαι.
κι άμα...κι άμα...κι άμα...
ήταν όπως βλέπεις καταφαυλος ο μαύρος κύκλος του:
Εντούτοις, η οικειότητα δεν είναι σε εξέλιξη γεγονός. Είναι ένα σημείο μέσα στον χρόνο. Ένα σημείο στίξης για την ακρίβεια: για κάποιους !, για άλλους ,, είναι και κείνοι που τη βιώνουν ως ·, ή ., ενώ για τους βιτσιόζους λειτουργεί ως :. Σε κάθε περίπτωση, ολοκληρώνει την πράξη που την λένε προσέγγιση και εισάγει την πράξη γνωστή ως απόσταση(ιοποίηση).
Υπάρχουν και οι αγνωστικισταί. Γι' αυτούς δεν είναι παρά ένα ένα αιώνιο ;
Για κάποιους βέβαια θα παραμένει πάντα ευφημισμός: "οικειότητα".
(1/2)
είναι η σημερινή, μια από τις συγκινητικές εκείνες ημέρες που διαφωνώ ακόμα και με τον εαυτό μου...
Ζητείται: άνθρωπας, ή και υπεράνθρωπας - δεν θα κολλήσουμε σ' αυτό, ο οποίος θα μεριμνήσει ώστε να αποκτήσουν πάραυτα, όσοι με αφορούν, καλή γνώση της γλώσσας μου, της διαλέκτου μου και πρωτίστως της ιδιόλεκτου μου. Να μεριμνήσει επίσης για το αντίστροφο.
Αμοιβή: με δεδομένη την ανεκτίμητη αξία αυτής της δουλειάς, δεν προσφέρεται χρηματική αμοιβή. προσφέρεται όμως κόκα(κόλα) παγωμένη.
Επικοινωνία: παρακαλώ επικοινωνήστε με τηλεπάθεια.
Κουράστηκα από τη διαδικασία με τους ανθρώπους που εισέρχονται στη ζωή μου.
Δεν, δεν, δεν θέλω να μου πεις τι βιβλία διαβάζεις, δεν θέλω να σου πω αν μου άρεσε η τελευταία παράσταση που είδα και γιατί, δεν θέλω να μιλήσουμε για τις τέχνες, δεν θέλω να μου πεις που έζησες, δεν θέλω να σου πω τι σπούδασα, δεν θέλω να μου πεις που εργάζεσαι και τι σου αρέσει σε αυτό, δεν θέλω να σου μιλήσω για τα ταξίδια μου, ούτε για εξτριμ σπορτζ ούτε για το φλάιιγκ σπαγκέτι μάνστερ ούτε για δράματα, ούτε και για χρώματα κι αρώματα.
Θέλω να μην καταπιαστούμε με λεξεις και να πάμε να περπατήσουμε, στη θάλασσα αν μπορούμε, και μετά να κάτσουμε, κι ο καθένας ότι θέλει ας κάνει. Ας ακουμπάς στην πλάτη μου για να κάθεσαι άνετα,ή ας σε κάνω μαξιλάρι. Ας παρατηρήσω λεπτομέρειες στο δέρμα σου. Κι αν μας είναι ευχάριστη αυτή η ανοίκεια εγγύτητα, μετά θα θέλω, πιστεύω, ν' ακούσω για το αγαπημένο σου ταξίδι και να χορευουμε.
προς το παρόν όμως με κουράζεις.
